Pages

Saturday, April 25, 2009

ျမန္မာျပည္က ဆည္းဆာခ်ိန္ (၄)


ရွမ္းျပည္နယ္ သီေပါေစာ္ဘြား စဝ္ၾကာဆိုင္ရဲ႔ ဇနီးျဖစ္ခဲ့သူ ေစာသုစႏၵီ ေခၚ အင္ဂ်ီ ဆာဂ်င့္ (Inge Sargent) ေရးသားတဲ့ "ျမန္မာျပည္က ဆည္းဆာခ်ိန္၊ ရွမ္းေစာ္ဘြား မေဟသီတဦးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ က်မရဲ႔ ဘဝ" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို တင္ျပေနပါတယ္။ စာအုပ္ရဲ႔ ေနာက္အခန္းေတြမွာ စဝ္ၾကာဆိုင္နဲ႔ စစ္အစိုးရ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္း ေတြကို တင္ျပထားပါတယ္။

ေသာတရွင္ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။
ဗထူးတပ္ၿမိဳ႔က ဝါးနဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ အခ်ဳပ္မွာ ဒုတိယေန႔ကို ျဖတ္သန္းရတဲ့ သီေပါေစာ္ဘြား စဝ္ၾကာဆိုင္ရဲ႔ အေျခအေနက စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ စတင္ခ်ဳပ္ခံရတဲ့ ေန႔တုန္း ကေတာ့ သူက ရန္ကုန္ အစိုးရ ဆီက၊ လႊတ္ေတာ္ဆီက အကူအညီရေကာင္းရဲ႔လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါ ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဦးေဆာင္တဲ့ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းလိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုနဲ႔ အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ အမ်ားအျပား၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ အားလံုးကိုလည္း ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းထားတဲ့အေၾကာင္း သူ႔ကို ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ သူေတြဆီက ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ သူ႔အတြက္ လြတ္လမ္း ကေတာ့ မွန္းမျမင္ ျဖစ္ေနရပါၿပီ။ သူ႔ဇနီးထံ ပို႔လိုက္တဲ့ စာကေတာ့ ေရာက္သြားေကာင္း ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဇနီးနဲ႔ မိတ္ေဆြ ေတြဆီက အကူအညီကို ေမွ်ာ္လင့္ဖို႔လည္း အလွမ္းေဝးလွပါတယ္။ အကယ္၍ ကမၻာ့ကုလသမဂၢနဲ႔ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ ေတြက သိရင္ စစ္အာဏာသိမ္း ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီအစိုးရကို ဖိအားေတြေပးလာၾကမယ္လို႔ သူက ထင္ပါ တယ္။ ဒါက လည္း အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာ အခ်ိန္တခု ယူရဦးမွာပါ။

အခ်ဳပ္အတြင္း ေနရစဥ္ကာလမွာ စဝ္ၾကာဆိုင္က သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝတေလွ်ာက္ သူ ဘာေတြ အမွားလုပ္ ခဲ့မိသလဲ၊ ဘယ္လို ကိစၥေတြ သတိမမူ ဂူမျမင္ ျဖစ္ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာ ျပန္ေတြးေနမိသလို၊ သူ႔ဇနီး သုစႏၵီေခၚ အင္ဂါ ဆားဂ်င့္နဲ႔ သမီး ၂ ဦးအေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္ေျပာင္း သတိရေနမိပါတယ္။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔ စဝ္ၾကာဆိုင္အၾကား ဆက္ဆံေရးက မေခ်ာေမြ႔လွပါဘူး။ တခါမွာ လားရႈိးၿမိဳ႔ အေျခစိုက္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း တိုင္းမွဴးျဖစ္သူ ဗိုလ္မွဴးႀကီးက စဝ္ၾကာဆိုင္ကို လာေတြ႔ၿပီး၊ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း လာမယ့္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ သီေပါကို ျဖတ္သြားမယ့္အေၾကာင္း အသိေပးလာပါတယ္။ စဝ္ၾကာဆိုင္ကလည္း လိုလိုလားလား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းနဲ႔ အဖြဲ႔ေတြကို ေဟာ္နန္းကို ေန႔လည္စာ ဖိတ္ပါတယ္။ အခ်ိန္မရရင္ေတာင္ လက္ဖက္ရည္ သံုးေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္ဖက္ က အခ်ိန္မရဘူးလို႔ ျငင္းပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ေတြ႔လိုရင္ ၿမိဳ႔ကို ျဖတ္သြားတဲ့ လမ္းဆံုက ေစာင့္ေနဖို႔ ၫႊန္ၾကား အၾကံေပးလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနကိုေတာ့ စဝ္ၾကာဆိုင္ လက္မခံႏိုင္ ပါဘူး။ သာမာန္ျပည္သူတဦး ျဖစ္ရင္ေတာ့ သူဒီလိုေစာင့္ႀကိဳေကာင္း ေစာင့္ႏိုင္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ သီေပါျပည္သူေတြက သူ႔ကို အပ္ႏွင္းထားတဲ့ တာဝန္၊ ဂုဏ္သိကၡာ၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္တဦးရဲ႔ ဂုဏ္ေတြကို ေထာက္ထားၿပီး ဒီလိုေတာ့ သူမေတြ႔ႏိုင္ဘူးလို႔ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ခရီးစဥ္မွာ ဆင္းမႀကိဳခဲ့တာကို အညိ‡ဳးအေတးရွိခဲ့တယ္ လို႔ လည္း ယူဆႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ရန္ကုန္မွာ နီးစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြ ေတြဆီက စဝ္ၾကာဆိုင္ ျပန္ၾကားရပါ တယ္။ ျမန္မာစစ္တပ္က သူ႔ကို အႏၱရာယ္ရွိတဲ့သူတဦးလို႔ သေဘာထားေနေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။

တႀကိမ္မွာလည္း လားရႈိးေလယာဥ္ကြင္းမွာ စဝ္ၾကာဆိုင္ ေလယာဥ္ေပၚ တက္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ ရွမ္းျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး စဝ္ဟုမ္ဖဆီက စာတိုေလးတေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီခရီးကိုစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ဖို႔၊ သူနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့မွ အေၾကာင္းစံု ရွင္းျပပါမယ္လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေကာ္မရွင္နာမင္းႀကီး စဝ္ဟုမ္ဖနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ သူက အခု ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တိုင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးခ်စ္ၿမိဳင္ လည္း ခရီးသြားမယ့္အေၾကာင္း၊ သူက စဝ္ၾကာဆိုင္ နဲ႔ ေလယာဥ္တစီးတည္း အတူတူစီးတဲ့အခါ သူ႔လံုျခံဳေရးကို စိုးရိမ္ေၾကာင္း ေျပာလာတယ္။ အဲသည္အတြက္ ေၾကာင့္ ခရီးစဥ္မွာ လိုက္မသြားဖို႔ ဆိုလာပါတယ္။ ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ ၫႊန္ၾကားခ်က္ကို နားေထာင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က ျမန္မာ စစ္တပ္ကို ေက်နပ္ေအာင္ ထားဖို႔လိုတယ္လို႔ စဝ္ဟုမ္ဖက ဆိုခဲ့ပါတယ္။ စဝ္ၾကာဆိုင္ကေတာ့ ဒီအခ်က္ေတြကို က်ေနာ့္ကို စာနဲ႔ေရးေပးပါ။ သည္လိုဆိုရင္ လိုက္နာပါမယ္ဆိုၿပီး နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး သီေပါေဟာ္နန္းကို သူ႔ဇနီး အင္ဂါ ဆားဂ်င့္နဲ႔ အတူ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ သီေပါကို အျပန္ခရီးမွာ ဘယ္ကမွန္းမသိရဘဲ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခတ္ လုပ္ၾကံတာကိုလည္း စဝ္ၾကာဆိုင္နဲ႔ အင္ဂါတို႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ သူတို႔ ေဘး မသီ ရန္မခဘဲ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

သူ႔ကို စစ္တပ္က ရန္ညိႇဳးရွိေနတာကို စဝ္ၾကာဆိုင္ သိေပမယ့္ အခုလို ျပႆနာႀကီးလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားပါ ဘူး။ စဝ္ၾကာဆိုင္ က တခါက လွ်ဳိ႔ဝွက္အစည္းအေဝးတခု တက္ခဲ့မိတဲ့အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားမိပါတယ္။ ပထမ ဦးဆံုး ရွမ္းသူပုန္အုပ္စုေထာင္၊ ပုန္ကန္ၾကတဲ့ ရွမ္းလူငယ္ေခါင္းေဆာင္ ႏုမ္စပ္ဟန္ (Noom Seuk Harn) တို႔နဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ အစည္းအေဝးပါ။ ဒီရွမ္းလူငယ္ ေတြက စဝ္ၾကာဆိုင္ကို ေခါင္းေဆာင္လုပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကပါတယ္။ စဝ္ၾကာဆိုင္ကေတာ့ သူတို႔နစ္နာခ်က္ေတြကို ပါလီမာန္ ထဲမွာ တရားဝင္ေျဖရွင္းႏိုင္ေသးတယ္လို႔ ျပန္ေျဖာင္းဖ် ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအစည္းအေဝး အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကို ျမန္မာစစ္တပ္ က မေက်နပ္ ရန္ညိႇဳးထားေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

စဝ္ၾကာဆိုင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာင္းျပန္လွန္လို႔ ရရင္ ျပန္စလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔က စစ္တပ္ကို ေလွ်ာ့ေပါ့ တြက္မိခဲ့ ၾကပါတယ္။ စဝ္ၾကာဆိုင္သာမက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု၊ ဦးဘေဆြ၊ စဝ္ခြန္ခ်ဳိ စတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြက အစ စစ္တပ္က အာဏာ သိမ္းလာမယ့္ အေရးကို ေလွ်ာ့ေပါ့တြက္ဆထားမိခဲ့ၾကပါတယ္။ ႀကိဳမျမင္ႏိုင္ခဲ့ ၾကပါဘူး။ ဒီအတြက္လည္း စဝ္ၾကာဆိုင္က ေနာင္တရေနပါတယ္။

အခုလို အခ်ဳပ္ထဲ ရွိေနစဥ္မွာ စဝ္ၾကာဆိုင္က သူ႔ဇနီး အင္ဂါနဲ႔ သမီးေတြကိုလည္း အိပ္မက္ မက္ေနခဲ့ပါတယ္။ သမီးႀကီး မာယာရီက ၆ ႏွစ္အရြယ္ ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး သူ႔အေမ နံနက္စာျပင္ဆင္ေပးတဲ့အခါ ကူညီတတ္ေနပါၿပီ။ သမီး ငယ္ ကိႏၷရီကေတာ့ ၃-ႏွစ္ သမီးအရြယ္ပါ။ စဝ္ၾကာဆိုင္က မၾကာခဏ ခရီးထြက္ေနရတဲ့အခါ သမီးေတြကို ေကာင္းေကာင္း မျပဳစုႏိုင္ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ခ်စ္ဇနီး သုစႏၵီ၊ သမီး မာယာရီ၊ ကိႏၵရီတို႔နဲ႔ ျပန္မွ ေတြ႔ရပါ့ မလား၊ စဝ္ၾကာဆိုင္ အေတြးပြားစိုးရိမ္ ေနမိပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ထဲက ေနာက္တခန္းမွာေတာ့ စဝ္ၾကာဆိုင္နဲ႔ အင္ဂါတို႔ရဲ႔ သီေပါေဟာ္နန္းဆီကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူ ဦးႏု ရွမ္းျပည္ ခရီးစဥ္မွာ လာလည္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔အေတြ႔အၾကံဳအရ ဦးႏုက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းနဲ႔ ကြာျခားတဲ့ သေဘာထား အေၾကာင္း ေတြကိုလည္း အင္ဂါ ဆားဂ်င့္က ထည့္သြင္းေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။ ဦးႏုကေတာ့ ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြ ခံစားေနရတဲ့ နစ္နာခ်က္အေၾကာင္းေတြကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ နားေထာင္သလို၊ အင္ဂါကို လည္း ႏွစ္လိုဖြယ္ ႏႈတ္ဆက္အားေပး ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒီလို ေတြ႔ဆံုၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗမာလူမ်ဳိးေတြ ႀကီးစိုးခ်ယ္ လွယ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုမျဖစ္ဖို႔ စဝ္ၾကာဆိုင္က သတိေပးခဲ့ပါတယ္။ ဦးႏုက "က်ေနာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုကို ထိန္း သိမ္းရမယ္။ မဟုတ္ရင္ က်ေနာ္တို႔ က်ဆံုးခန္းပဲ" လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ "စစ္တပ္ကို ေသခ်ာထိန္း ဖို႔ လိုပါတယ္"လို႔ စဝ္ၾကာဆိုင္က သတိေပးပါတယ္။ ဦးႏုကလည္း "ယံုပါ။ က်ေနာ္လုပ္ပါ့မယ္" လို႔ ျပန္လို႔ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ အေျခအေနေတြက လက္လြန္ခဲ့ၾကပါၿပီ။

ေနာက္အပတ္မွာေတာ့ စဝ္ၾကာဆိုင္တို႔ ၾကံဳခဲ့ၾကရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြအေၾကာင္း၊ သူတို႔မိသားစုဘဝ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ျပန္ေျပာင္း အမွတ္ရခ်က္ေတြကို ဆက္လက္တင္ျပပါမယ္။ အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။

(ယခု ေဆာင္းပါးကို လြတ္လပ္ေသာအာရွအသံ ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္ RFA မွ ထုတ္လႊင့္သြားခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ RFA ၏ မူပိုင္သာျဖစ္ၿပီး ျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္သည္။)

4 comments:

မသက္ဇင္ said...

ေစာဘြားႀကီးေျပာခဲ႔တဲ႔ ႔ ႔
ဗမာလူမ်ဳိးေတြ ႀကီးစိုးခ်ယ္ လွယ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုမျဖစ္ဖို႔ စဝ္ၾကာဆိုင္က သတိေပးခဲ့ပါတယ္။ ဦးႏုက "က်ေနာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုကို ထိန္း သိမ္းရမယ္။

သမိုင္းေတြပါပဲ တန္ဘိုးရွိပါတယ္

ခ်ိဳ said...

လားရွဳိးက အေရွ ့ေျမာက္ပုိင္းတိုင္းပါ ။ ဦးသိန္းေဖျမင့္ စာအုပ္နာမည္ မၾကားဖူးဘူး မွတ္တယ္။

စဝ္ဟုမ္ဖက အထူးမင္းၾကီး လုပ္တာပါ။ အေခၚအေဝၚေတြ ဂရုစုိက္မွေပါ့။ ေရဒီယုိမွာ လွ ြင့္တဲ့ဟာကုိ။

နြမ္စစ္ဟန္က အဖြဲ ့နာမည္ပဲ။

ေစာ္ဘြားေတြ ဆီးတုိးနဲ ့ ပလူးတာေတာ့ မေမ့ၾကနဲ့ေလ။

Yaw Han Aung said...

သို႔ ခ်ဳိ...

ဆာေစာခ်ယ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဖာ္ျပေပးတာ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ျပန္ရွာၿပီး ဖတ္ပါဦးမယ္။

ႏံုစ၀္ဟန္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမွားေထာက္ျပတာလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ (Young Warriors) လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ႏုမ္စ၀္ဟန္ကို လူအမည္ထင္ၿပီး မွားယြင္း ေဖာ္ျပမိတာကို မွားယြင္းတာ သိရပါတယ္။

ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း/ အေရွ႔ေျမာက္ပိုင္းဆိုတဲ့ ျပႆနာ ကို က်ေနာ္လည္း သတိျပဳမိပါတယ္။ စာေရးသူက စာအုပ္မွာ အခ်ိန္ကို တိတိက်က် မေဖာ္ျပသလို၊ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္တိုင္းမွဴးဆိုၿပီး အမည္မေဖာ္ျပ ဘဲ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးထားတာလည္း ေတြ႔ရေတာ့ က်ေနာ္လည္း စိစစ္မိပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လည္း ျမန္မာစစ္တပ္ဖြဲ႔စည္းပံုကေတာ့ နည္းနည္း ရႈပ္ေထြးမႈ ရွိပါတယ္။ ယခင္က ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း (Northern Burma Sub-District, NSBD) နဲ႔ ေတာင္ပိုင္းတိုင္း(Southern Burma Sub-District, SBSD) ၂-ခုပဲ ရွိပါတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းဌာနခ်ဳပ္က ယခင္က ေမၿမိဳ႔၊ ေနာက္ေတာ့ မႏၱေလးမွာ ဌာနခ်ဳပ္ရံုးစိုက္ပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း တိုင္းမွဴးလုပ္ခဲ့ဖူးသူဟာ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ေဇာ၊ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေအာင္ေရႊ၊ ဗို္လ္မွဴးခ်ဳပ္စန္းယု၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေမာင္ေရႊ၊ စသျဖင့္လည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ စာေရးသူက တေနရာမွာ လားရိႈးအေျခစိုက္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း တိုင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးႀကီးခ်စ္ၿမိဳင္လို႔ ေဖာ္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ အမွန္ကို ျပန္စစ္ ေတာ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီးခ်စ္ၿမိဳင္က လားရိႈးအေျခစိုက္ တပ္မဟာ-၃ မွဴးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ စစ္အာဏာသိမ္းတဲ့အခါ သူက ရန္ကုန္စစ္ရံုးခ်ဳပ္ကို ျပန္ေရာက္ေနပါၿပီ။

တခါ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁ ရက္ေန႔ မွသာပဲ ေျမာက္ပိုင္း-ေတာင္ပိုင္းတိုင္း ေအာက္က တပ္မဟာေတြကို စစ္တိုင္းေတြအျဖစ္ ထပ္မံခြဲထုတ္ ပါတယ္။ အေရွ႔ေျမာက္တိုင္းဆိုတာ ဒီအခ်ိန္မွ ျဖစ္ လာပံုရပါတယ္။ အခ်ိန္အတိအက် မွန္းရ ခက္ခဲတာ ေၾကာင့္ သူေရးထားတဲ့အတိုင္း ေဖာ္ျပလိုက္တာ ပါ။

ဆီးတိုးနဲ႔ ေစာ္ဘြားေတြကိစၥကေတာ့ ၾကည့္သူ ဖက္က အျမင္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္က ျမသန္းတင့္ရဲ႔ ရွမ္းေစာ္ဘြားေတြ အာဏာစြန္႔တဲ့ ကိစၥကို ၀တၳဳသဖြယ္ ေထာက္ခံေရးသားထားတဲ့ "လိုက္ခဲ့ေတာ့ ျမနႏၵာ" ၀တၳဳကိုလည္း ဖတ္ဖူးပါ တယ္။ မႀကိဳက္လွဘူးလို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။

အမွား၊ ခ်ဳိ႔ယြင္းခ်က္ေတြ ေထာက္ျပတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခ်ိဳ said...

သုိင္းက်ဴးဘုိးေတာ္

အာဏာကေတာ့ စြန္ ့ရမွာပဲ ဒါေပမဲ့ ရွမ္းလူထုရဲ ့ နုိင္ငံေရးနုိးျကားမွဳအရ စြန္ ့တာမ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ျမသန္းတင့္ ဝတၳ ုထဲက ရွမ္းလက္ဝဲသမားေတြလည္း ၆၂ ေနာက္ပုိင္း မဆလထဲေရာက္တာနဲ ့ ေထာင္ထဲ ေတာထဲ ေရာက္တာဆုိျပီး ကြဲကုန္တယ္

Recent Comments