Pages

Tuesday, February 14, 2017

ေခတ္ႏိုင္ငံေရး

ႏိုင္ငံေရးဟာ Inclusive inclusive ေျပာရင္း
ငါ့ကို ေမာင္းေမာင္းထုတ္တယ္။

ႏိုင္ငံေရးဟာ
ဦးေဏွာက္နဲ႔ စဥ္းစားလုပ္ဖို႔မေကာင္းဘူး
ႏွလံုးသားတခုထဲနဲ႔ က်ိတ္ေလွာ္ေနရတာ။

ႏိုင္ငံေရးဆိုၿပီး
လမ္းသြားရင္ ျခံဳပုတ္ဟိုရိုက္သည္ရိုက္
ႏိုင္ငံေရးဆိုၿပီး
စင္ေပၚကေန နားရြက္တံေတြးဆြတ္

ႏိုင္ငံေရးဆိုၿပီး
ေတာင္ပို႔ေတြကို ေရႊခ်မီးပူေဇာ္ေနရတဲ့ေခတ္။

ေယာဟန္ေအာင္
၁၄ ေဖ၊ ၂၀၁၇


Friday, February 10, 2017

စပ္ကူးမတ္ကူး

ငါတို႔ရဲ႔ စပ္ကူးမတ္ကူးေတြက ၾကာလိုက္တာ
စပ္ကူးမတ္ကူးေတာင္ ဟုတ္ရဲ႔လား ျပန္ျပန္ေတြးမိ
ျမစ္ႀကီးကို အလ်ားလိုက္ကူးေနၿပီး ကတိကဝတ္ေတြနဲ႔ ျမဳပ္သြားမွာလား
ပန္းတိုင္ေပ်ာက္ၿပီး ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ဆိုတဲ့ စပ္ကူးမတ္ကူးမ်ားလား
ေသာ့မရွိတဲ့ မနက္ျဖန္မ်ားလား
စပ္ကူးမတ္ကူးဆိုေပမယ့္
သူ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ရွိေနတဲ့ စပ္ကူးမတ္ကူးမ်ားလား
သံသရာဆြဲဆန္႔ေနတဲ့ စပ္ကူးမတ္ကူးမ်ားလား
ေမ်ာသြားတဲ့ ပုလင္းထဲက စာတေစာင္ကို ေမွ်ာ္ေနရတဲ့ စပ္ကူးမတ္ကူးမ်ားလား
ငါတို႔ စပ္ကူးမတ္ကူးက လူစဥ္မမီေတာ့ဘူးလား။

လာခဲ့တယ္…
ေတာင္ေတြေက်ာ္ၿပီး လာခဲ့တယ္..
မုန္တိုင္းနဲ႔အတူ လာခဲ့တယ္…
ပင္လယ္ရႊက္လႊင့္ လာခဲ့တယ္…
ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးကို တံတားေက်ာခင္း လာခဲ့တယ္။
ငါေလွ်ာက္ခဲ့တာ ႏွစ္ ၃၀
မင္းဆီ မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး
ေရမၾကည္ ျမက္မႏုႏိုင္ေသးဘူး။

ဒီစပ္ကူးမတ္ကူးမွာ
စားပြဲခင္း ပန္းအိုး ဟိုတိုးသည္ေရႊ႔တာနဲ႔ တို႔ၿပီးၾကမွာလား
ဒီစပ္ကူးမတ္ကူးမွာ
မ်က္လွည့္လက္လွည့္ ေမွာ္ဆန္ဆန္ ေဝါဟာရလွည့္ေတြနဲ႔ တို႔ ၿပီးၾကမွာလား
ဒီလမ္းျပေျမပံုကိုယ္၌က ေမွာက္ေမွာက္မွားမွား။  

ဒီစပ္ကူးမတ္ကူးလမ္းမွာ
ေျမာက္ျပန္ေလက ခဏေလးေဝွ႔ရမ္းၿပီး ထြက္သြားရံုနဲ႔
အလြမ္းေတြက အလွဆံုး ဖူးပြင့္ေဝဆာ။

"အရွည္တြင္ သံသရာ
အခ်ည္ကေတာ့ တဏွာ
သံသရာကို တိုေအာင္ျဖတ္
တဏွာကို ေသေအာင္သတ္"
ဒီစပ္ကူးမတ္ကူးေတာ့ သူျဖတ္မွ အပူေအးပါလိမ့္မယ္။  

ဒီစပ္ကူးမတ္ကူးမွာ
အေရးႀကီးအဆို မလိုအပ္ဘူး
ဒုတိယအႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္သက္တမ္း၊ ပဥၥမအစည္းအေဝး၊ တတိယေန႔ တင္ျပမႈ
စသည္ျဖင့္… စသည္ျဖင့္…
ေမးခြန္းေတြ မရႈပ္ေထြးလွသလို
ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး သတင္းစာရွင္းပြဲလည္း ရွိမေနဘူး
သူတဦးတည္း အတည္ျပဳမႈေတာ့ လိုအပ္တယ္။

ေယာဟန္ေအာင္

ေဖ ၁၀၊ ၂၀၁၇

စကားဝိုင္း

ေညာင္ညိဳပင္ရိပ္ေအာက္မွာ တို႔ေတြ႔ဆံုမယ္

အေရာင္းသမားတဦးက
ဟန္က်ပန္က် ခင္းထားတဲ့
ကုလားထိုင္စိုက္ခင္းကို ျမင္ရမယ္။
တိုင္းရင္းသားေသးေသးေတြကို 
ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ ခ်ိတ္ၿပီး
တိုင္းရင္းသားႀကီးႀကီးေတြကို မွ်ားမယ္။
လာထား ပင္လံု။

ေယာဟန္ေအာင္
ေဖ ၁၀၊ ၂၀၁၇ 

Sunday, February 5, 2017

ဒီၿမိဳ႔ဟာ ေနဖို႔မေကာင္းေတာ့ဘူး

ဒီၿမိဳ႔ဟာ ေနဖို႔မေကာင္းေတာ့ဘူး
ငါတို႔ၾကားထဲ ဆူးခံ
သူစိမ္းဆန္ဆန္ ျဖစ္လာကတည္းကေပါ့။

ဒီၿမိဳ႔ဟာ တတိယကမၻာဆန္ဆန္ မြမ္းမံထားတဲ့ၿမိဳ႔ပါ။
ဆင္းရဲသားနဲ႔ က်ဴးေက်ာ္ ထူေျပာတယ္၊
ေရာဂါဘယနဲ႔ တပြဲထိုး ကုထံုး reform ေတြေပါတယ္
ကားလမ္းခ်ဳိင့္ခြက္ေပါတယ္
အေျပာ ညာမီးျပၿပီး၊ အလုပ္ဘယ္ဖက္ ေကြ႔ခ်သြားတဲ့ ကားေတြမ်ားတယ္
လာဘ္ေခၚပါးစပ္ေတြ ေပါတယ္
အိပ္ကပ္ေဖာင္းေရး ပိုက္ဆံထည့္ဖို႔ေလာက္ပဲ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြမ်ားတယ္
မုဆိုးေတြ ေတာလည္တယ္
လက္ညိႇဳးတေကြးမွာ မနက္ျဖန္ေတြ ေထြးကနဲ ပံုက်သြားႏိုင္တယ္။

ငါ့အေတြးအေခၚက ပိုေအးစက္လာတယ္
မင္းပါးနီေထြးက ပိုျဖဴေလ်ာ္လာသလိုပဲ
ဇြမ္ဘီ (Zombie) ေတြလို မျဖစ္လာေစဖို႔
အိမ္တြင္းပုန္းေအာင္း ေခ်ာင္းေနၾကရေတာ့တယ္။
"ပန္းေပါင္းစံုပြင့္ပါေစ
အေတြးအေခၚေပါင္းစံု ရွင္သန္ႏိုင္ပါေစ" ဆိုတာ ဒီၿမိဳ႔မဟုတ္ဘူး
နည္းနည္းေဝဖန္မိရင္ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ဆဲခံရမယ္
ေျပာရရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းဟာ ပိုက်ဥ္းလာေနခဲ့တယ္။
 
ဒီၿမိဳ႔မွာ ေနရတာ
မီးအားက်တယ္
စိတ္ဓာတ္က်တယ္
ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္တယ္
ေသြးေပါင္တက္တယ္
ဒါနဲ႔ပဲ စားစရာေတြကို ခ်ဳိေစဖို႔ အခ်ဳိမႈန္႔ကို ၾကံဳးၾကံဳးထည့္
ဟင္းေတြၿမိန္ဖို႔ ငရုပ္သီးေတြ အေရာင္ဆိုး
ကိုယ့္ဘာသာေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ 'ေပါကား'ေတြၾကည့္ၾက
'ဟာသ'ဆိုတာေတာ့ သတင္းစာ ရွာဖတ္ေပါ့။  

ဒီၿမိဳ႔မွာ ခင္ဗ်ားဟာ လူလည္မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး
တညအိပ္ေတြ စြာတဲ့ေခတ္
အလွဴခံေတြ တရားျပတဲ့ေခတ္
သၾကၤန္စာေလာက္ဖတ္ၿပီး ေရွ႔ျဖစ္ေဟာတဲ့ေခတ္
ေသစရာရွိရင္ အရင္ေသ၊ ၿပီးမွသမိုင္းေျမႇာက္ပင့္ ေရးေပးတဲ့ေခတ္
ပါးစပ္ကိုပိတ္… တိတ္
သိပ္ေျပာခ်င္လာရင္လည္း ေခ်ာင္းေလး တဟန္႔ဟန္႔
ရွဴေဆးေလး တရႈံ႔ရႈံ႔နဲ႔ ေနႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္။

ၿမိဳ႔အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ဇာတ္နာလိုက္ပံုမ်ား
ပရိသတ္က ဇာတ္လိုက္နဲ႔ လူၾကမ္းပဲ သိထားၾကေတာ့
က်န္ဇာတ္ေကာင္အားလံုး ရယ္ပြဲဖြဲ႔ ဟာသျဖစ္ရ
ေစာလူးမင္းဇာတ္ေတာ့ ခဏခဏ ကရတယ္။

ေယာဟန္ေအာင္
ေဖ ၅၊ ၂၀၁၇။ 

Tuesday, January 31, 2017

Kite Runner (စြန္ေျပးလိုက္သူ)

စံုလံုးကန္းေထာက္ခံသူေတြ
စံုလံုးကန္း ကိုးကြယ္သူေတြ
စံုလံုးကန္း မ်ဳိးခ်စ္ၾကားမွာေနၿပီး
ငါလည္း တနည္းတဖံု စံုလံုးကန္းတာ မွားသလား

စြန္လႊတ္တဲ့ ရာသီပါ
ရမက္ေတြ၊ အိပ္မက္ေတြကို
လက္ရဲဇက္ရဲ လႊင့္တင္ထားခဲ့တယ္
သံေယာဇဥ္ႂကြက္ၿမီး တလြင့္လြင့္ရယ္။

ညိဳမိႈင္းျပာတဲ့ ေနရီက်င္မွာ
ႀကိဳးေတြကို ျပန္မရုပ္သိမ္းခ်င္ခဲ့ဘူး
ဒါေပမယ့္ ဘဝက တုန္႔တုန္႔ဆြဲတာနဲ႔
ေကာင္းကင္ႀကီးပါ ယိမ္းထိုးေနခဲ့တယ္။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇန္ ၃၁၊ ၂၀၁၇

Monday, January 9, 2017

ေဆာင္းည

"ေႏြက သူဟာ ပူေလာင္ေၾကာင္း
သက္ေသေကာင္းေကာင္းနဲ႔
အတိအလင္း ျပသႏိုင္တယ္" ဆိုေပမယ့္
ေဆာင္းညက ရွည္လ်ား တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာ
ႏွင္းသံ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ ေခ်ာက္ျခားစရာ
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စိတ္ေျပာင္းၿပီလား စိုးမိေပါ့
ႏွင္းမိုးရိုင္းနဲ႔ ေလရူးလိႈင္းထ ရာသီအခါ။

တိတ္ဆိတ္ေနဆို
စနစ္ဆိုးေတြအေပၚ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။
အၾကမ္းဖက္မႈေတြအေပၚ တိတ္ဆိတ္ေနတာ      
အေျခခံအခြင့္အေရးေတြအေပၚ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တာ
တရားမွ်တမႈအေပၚ တိတ္ဆိတ္ေနတာ
မ်က္ရည္၊ ငိုရိႈက္သံနဲ႔ ငတ္မြတ္မႈေတြအေပၚ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တာ။

တို႔ထုဆစ္ခဲ့တာ မဟာအိပ္မက္ေတြပါ။
ဘာမွမဟုတ္ဘဲ ေဆာင္းျမက္ရိုင္းၾကား
ေသြးထိုင္း ေအးခဲသြားႏိုင္တာေပါ့။   

"ငါတို႔ရဲ႔ ျမစ္ပါ          
ေဝ့ကာဝိုက္ကာ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာရင္း
ပင္လယ္အထိ မဆင္း မေရာက္ႏိုင္မွာ စိုးေနခဲ့တယ္။"[1]

ေယာဟန္ေအာင္
ဇန္ ၇၊ ၂၀၁၇။  




[1] ကိုၿငိမ္းေဝရဲ႔ "ပင္လယ္ကိုရွာမေတြ႔တဲ့ျမစ္မ်ား" စာသားကို ခံစားပါသည္။

Tuesday, December 27, 2016

ျပည္ေတာ္ျပန္

ေခတ္ကိုက
လႈပ္လႈပ္ရွားရွား၊ အနားမရႏိုင္တဲ့ ေခတ္ပါ။
ေျပာင္းလဲခ်ိန္ တန္ပါၿပီ ဆိုသကိုး။
ေျပာင္းလဲသမွ် အိမ္ျပန္လာသူအတြက္
ေပ်ာက္ဆံုးမႈ ႀကီးေနတယ္။

ေပ်ာက္ဆံုးမႈက မ်ားဆို
သူ႔ၿမိဳ႔ေတာ့ သူ႔ၿမိဳ႔ပါ
သူ ဘယ္ကိုလာလို႔ ဘယ္ကိုသြားရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။

ဆိုရွယ္လစ္ ၿငိမ္သက္မႈကို လႈပ္ႏိႈးၿပီး
မုန္တိုင္းထန္ဖို႔ သူ ထြက္သြားခဲ့တာ
ေရျခားေျမျခားမွာမွ အမွန္တရားရွာမဟဲ့
ၾကံဳးဝါး ထြက္သြားခဲ့တာ  
လြမ္းတာကို နာတာနဲ႔ ေျပမယ္ ထင္ခဲ့တဲ့သူ။  

သူျပန္လာခဲ့တယ္။
သူ ထြက္သြားတဲ့ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ားဆီ ျပန္လာတာ…
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္နဲ႔ ဂ်ပ္ဆင္ဆီ၊
လွည္းတန္းနဲ႔ ဦးခ်စ္ဆိုင္တန္းေတြဆီ
'အီကို' အေဆာင္မ်ားနဲ႔ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီ။

ႀကိဳပံုက သင္းတယ္
ျမန္မာလို ပီပီသသ ေျပာပါရဲ႔နဲ႔
ဟိုတယ္ခႏႈန္းကို 'ေဖာ္ရိန္နာ'လို ေတာင္းတယ္
ကိုယ့္မိဘအိမ္ထဲ တစ္ညတည္းပါတယ္။
ဧည့္စာရင္းတိုင္ရမယ္တဲ့၊                               
သူ သြားတုန္းကေတာင္ မေမြးေလာက္ေသး
ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက လာေျပာတယ္
လြတ္လပ္ေရး မရခင္ ၁၉၄၀ က ဥပေဒအရတဲ့။
ဒီမွာခ်က္ျမွဳပ္ခဲ့တဲ့ သူကေရာ သူစိမ္းလား၊
သူေျပာတဲ့ ဗမာစကားက ေထာပတ္နံ႔သင္းေနလို႔လား။
ကိုယ့္ေမြးရာဇာတိ ျပန္လာတာေတာင္
ဗီဇာက လိုေသးသတဲ့။  

ေပါင္ဒါနည္းနည္းပါးပါး ဖို႔ထားတာေလာက္နဲ႔
ေဘထုပ္ထည္ ေခါက္ရိုးက်ဳိး ေလွ်ာ္ဝတ္ရံုေလာက္နဲ႔
ဟန္လုပ္ေနတုန္း ၿမိဳ႔ရန္ကုန္
မလြမ္းေလာက္ေသးတဲ့ၿမိဳ႔
ကားဆို႔တယ္၊ လမ္းဆို႔တယ္
မိုးနည္းနည္းညိဳ႔ရင္ ေျမာင္းေရဆို႔တယ္။

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ငယ္ခ်စ္ဆီ သူ ျပန္လာခဲ့တယ္
'စစ္ျပန္'အတြက္ 'ရြာက်န္' ေတြ ဘယ္ေစာင့္ႏိုင္မွာလဲ
သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ ၾကည့္မိၾကတာကလြဲလို႔
ရင္ခံုသံေတြၾကား သံဇကာ ျခားေနခဲ့တယ္။
ကေလး ၂ ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေသာသူက ႏြမ္းလ်
ဘဝ သိပ္ကို ဆန္ေနခဲ့ၿပီ။

သူ ျပန္လာတာ အင္းစိန္ ပိႏၷဲကုန္းလမ္းကေလးကအိမ္
ဒါေပမယ့္ ၿမိဳ႔သစ္ကို အိမ္ေရႊ႔ခဲ့ၿပီ
ေျပာသမွ်ကို အေဖက ျပံဳးၿပံဳးႀကီး နားေထာင္ၿပီး
ငါ့သားရယ္… မင္းေျပာသမွ် အဆန္းႀကီးပဲကြာတဲ့
အေဖကိုယ္တိုင္က အဆန္းႀကီးျဖစ္ေနလို႔
အိမ္ေရွ႔လမ္း တစ္ဝက္တစ္ျပက္ ခင္းဖို႔အေရး
အနစ္နာခံ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးဝင္ေပးရေသးဆိုပဲ။       

သူျပန္လာတာ ခိုင္ထူးရယ္၊ လႊမ္းမိုးရယ္
ခင္ဝမ္းနဲ႔ ကိုတိုးႀကီး..သူတို႔ ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြဆီ
သူျပန္လာတာ ပန္းခရမ္းျပာ ရွာမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အင္းလ်ားဆီ၊
ေဟာ္တယ္ခန္းမထဲက လူသီးသန္႔ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ မဟုတ္ဘူး
ဆယ္လ္ဖီ (selfie) ရိုက္ဖို႔ ဖုန္းတေထာင္ေထာင္နဲ႔
ဆူညံပူေလာင္
အေဆာင္အေယာင္ ရိႈးေတြဆီ မဟုတ္ဘူး။

သူျပန္လာတာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါးစပ္နဲ႔ စစ္ခင္းခဲ့ၾကတဲ့
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးဆီ
ခုလို လူစည္စည္ စည္ဘီယာဆိုင္ေတြ မဟုတ္ဘူး
အိတ္ေဇာေငြ႔၊ ရန္လိုစိတ္၊
ေဆးလိပ္နဲ႔ ဘီယာေၾကာ္ျငာေတြဟီးထ
ေရငတ္ေနၾကတဲ့ လူေတာအုပ္ႀကီး မဟုတ္ဘူး
မရွိတဲ့သူက မရွိၾကေတာ့ဘူး၊ သူတို႔ အေသေစာၾကတယ္။

သူျပန္လာတာက သူ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ားဆီ
မီးေတာက္နဲ႔ ယမ္းေငြ႔ေတြၾကားက ျပန္လာတာ
လူ႔အသက္ေတြ ေထာင္ခ်ီေသေၾကၿပီးမွ ျပန္လာတာ..
ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္းမွ ကင္းေဝးရာ
'ငါတို႔၏ေခါင္းသည္ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီ၏
သို႔ေသာ္ ညႊတ္ကားမညႊတ္' ဆိုသူေတြထံ ျပန္လာတာ
သူတို႔လို 'တတိယကမၻာတန္းစား'
ေဆာင့္ႂကြားႂကြားအမတ္ေတြ မဟုတ္ဘူး
ပဲ့တင္ျပန္ခန္းထဲ ေက်နပ္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး
'တတိယကမၻာတန္းစား' လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔
ခင္မင္ သတင္းေလြ႔ေလြ႔၊ သူတို႔က ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး မိတ္ဖက္ႀကီးေတြအလား
လူ႔စည္း ဘီလူးစည္းေတြက ပါးသြားၿပီလား။

သူျပန္လာတာက သူ႔ သူရဲေကာင္းမ်ားဆီ
'ႏိုင္က်ဥ္း'တိုင္းကို ဦးဝင္းတင္လို ထင္ထားတာေပါ့
'လြတ္လပ္ေရးကို ေပးေလာ့…
ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေသခ်င္းတရားကိုေပးေလ့ာ' ဆိုတဲ့
ဗီယက္ေကာင္းေတြဆီ ျပန္လာတာ
အဟိ ံသဝါဒီ၊ ဂႏၵီေတြဆီ ျပန္လာတာ…
အဲန္ဂ်ီအိုေတြနဲ႔
မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ ႏွစ္လည္အခမ္းအနားေတြဆီ ျပန္လာတာ မဟုတ္ဘူး
မၿငီးတန္း အစည္းအေဝးေတြဆီ ျပန္လာတာမဟုတ္ဘူး…
လာ…ဒကာခံ.. ဘီယာဆိုင္ သြားမယ္တဲ့…
နာဂစ္ မိေတာတို႔ ရွိရာ
မာဆတ္ပါလာ သြားမယ္တဲ့… အဲသလို ေလာ္လီမႈေတြဆီ မဟုတ္ဘူး။

ဒီႏိုင္ငံမွာ သူ နားမလည္ႏိုင္စြာ ၾကားေနရ        
လူတိုင္းက အသံျမႇင့္ ေျပာေနၾကရတယ္
အေဝးေျပးဘတ္စ္ေတြေပၚက
ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြမွာ အသံျမႇင့္ ေျပာၾကတယ္။
ကားစပယ္ယာေတြကလည္း အသံျမႇင့္ ေခၚေနၾကတယ္
ကားႀကီးေတြက ဟြန္းကိုတီး လမ္းေတာင္းတယ္
"ပြစ္… ပြစ္… ဝမ္းတီး ရွယ္ေနာ္… ရွယ္.." တဲ့
ေရႊဆြဲႀကိဳးနဲ႔ ေကာင္က ေအာ္ေျပာေတာ့
သူငယ္ စားပြဲထိုးေလးက လန္႔ျဖန္႔ၿပီး
"ဝမ္းတီး၊ တူးအီၾကာ ပါဆယ္" ထပ္ျမႇင့္ေအာ္တယ္။

'နဂါးနီတန္ခိုးနဲ႔ အမ်ဳိးဂုဏ္တက္ေစမည္' တဲ့
ထီဆိုင္ေတြကလည္း အသံျမႇင့္
'ျပည္တြင္းစစ္ ခ်က္ခ်င္းရပ္၊ ခ်က္ခ်င္းရပ္'
တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြကလည္း အသံျမႇင့္၊
'အမ်ဳိး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ' ကာကြယ္မယ္တဲ့
'တရားေသာစစ္ ေအာင္ရမယ္'တဲ့
တရားေဟာကိုယ္ေတာ္ကလည္း အသံျမႇင့္
ေနာက္ဆံုး ဘံုကထိန္အလွဴခံနဲ႔ ဓမၼာရံုေတြေတာင္
ေန႔ေန႔ညည အသံျမႇင့္
သူ ေျပာခ်င္တဲ့ အသံေတြ
'ဆြံ႔အ' ေနမိခဲ့တယ္။  

'ေဒၚလာစား… ေဒၚလာစား'
ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးဝါဒသစ္ကေတာ့ သူ႔ကို လိုလိုလားလား ရွိပါရဲ႔။
ဒီလို လူေတြရဲ႔ ေငြေတြနဲ႔
က်ဴးေက်ာ္ေတြကို စနစ္ႀကီးက ေကာ္ထိုးထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။
'တဲေပၚကေန တိုက္ေပၚတင္မယ္' တဲ့၊
အာဖရိကဆန္ဆန္ လမ္းမေတြ၊
ျခရာ ပရပြနဲ႔ ၿမိဳ႔ျပစီမံကိန္းေတြခ်တယ္။

က်ပ္ႏွစ္ရာနဲ႔ ဘတ္စ္ စပယ္ယာ- ခရီးသည္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ဦး ရန္ျဖစ္ေနတာ
ငါၾကားဝင္ၿပီး ရွင္းေပးလိုက္ရေလမလား
ျပည့္လွ်ံခြက္ထဲက က်လာတဲ့ ေစတနာခ်ဳိျပင္းသီးမ်ား
လက္အုပ္ခ်ီ စားသံုးေနၾကတတ္သူမ်ား
ခါးသီးတဲ့ ဘဝဒဏ္ရာေတြ လ်ာနဲ႔ ျပန္လ်က္ တျပတ္ျပတ္။

ေပ်ာက္ဆံုးမႈက မ်ားဆို
သူ႔ၿမိဳ႔ေတာ့ သူ႔ၿမိဳ႔ပါ
သူ ဘယ္ကိုလာလို႔ ဘယ္ကိုသြားရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။

သူတို႔ ေနသားက်ခဲ့တဲ့ကမၻာက ေဝးသြားလိုက္တာ
ေသခ်ာတာေတာ့
တို႔ေခတ္က ရိုမန္တစ္ ပိုျဖစ္ၾကတာေပါ့။

ေယာဟန္ေအာင္

ဒီ ၂၂၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္။ 

Recent Comments