Pages

Wednesday, November 22, 2017

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၉)

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၉)

က်ေနာ္တို႔ ဘုရားသံုးဆူ (၁၀၁) စခန္းကြဲဖို႔ တကယ္ လိုအပ္သလား။ မကြဲရင္ေကာ မျဖစ္ဘူးလား။
အခုထိတိုင္ ေသခ်ာအေျဖမရွိပါဘူး။ အကယ္၍ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္အုပ္စုေတြ၊ ဆရာဦးျမင့္လိႈင္တို႔၊ ဦးေအာင္ျမင့္စိုး၊ ကိုေဌးေအာင္တို႔က ေခါင္းေဆာင္မႈ လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အခ်ိန္တခုေစာင့္၊ စခန္းမွာ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ျပန္က်င္းပတဲ့အခါ ေခါင္းေဆာင္မႈထဲ ပါလာႏိုင္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္းရွိသေလာက္ ေခါင္းေဆာင္မႈထဲလဲ ပါလာႏိုင္ပါ တယ္။ အျခားရဲေဘာ္မ်ားလည္း ဒီေလာက္အျမင္မက်ဥ္းၾကပါဘူး။ စခန္းေခါင္းေဆာင္ အမ်ားၾကားထဲ တခ်ဳိ႔ သူတို႔လူေတြ ပါလာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စခန္းတခုလံုး ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ အေျခအေနမ်ဳိးထိေတာ့ မေရာက္ႏိုင္ဘူး။ တဖက္ကလည္း သူတို႔လက္ သူတို႔ေျခ သူတို႔က မူဝါဒကို ခ်ဳပ္ကိုင္ ႏိုင္တဲ့ အခင္းအက်င္းမ်ဳိး တခုရည္ရြယ္ထားပံုလည္း ရတယ္။ သူတို႔ ကေတာ့ အရင္ေရာက္ၿပီး၊ စခန္းေခါင္းေဆာင္မႈကို အခ်ဳိ႔သူေတြ ႀကီးစိုးထားတာကို "ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ဝါဒ" လို႔ ဆိုၾကတယ္။

အကယ္၍ စခန္းမကြဲၾကရင္ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္မွာလား။ ဒါလည္း သိပ္မေသခ်ာဘူး။ စခန္းထဲမွာ အုပ္စုလိုက္ တင္းမာမႈ ရွိေနတာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္ ေလာက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်ဳိ႔ေသာမုဒံုအုပ္စုက လူေတြ မူးၿပီးယမ္းတာ၊ ေသနတ္ေဖာက္ေနတာက တဖက္အတြက္ အေၾကာင္းျပစရာ ျဖစ္ေစတယ္။ လံုျခံဳမႈ မရွိဘူးလို႔ ခံစားရေစတယ္။

ေနာက္တခါ တပ္ရင္း (၁၀၂) က စခန္းဥကၠ႒ ကိုသီရီညြန္႔ အပါအဝင္၊ ခင္မင္ရတဲ့ အုပ္စုေတြက ေျပာတယ္။ အကယ္၍ (၁၀၁) မွာ ဆက္ေနလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္လည္း သူတို႔ (၁၀၂) နဲ႔ လာပူးေပါင္း ေနႏိုင္ေၾကာင္း ဖိတ္ေခၚၾကတယ္။ သြားေန ရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ျပန္ကြဲမွာပဲ။ စခန္းကြဲမယ့္ကိစၥကို အခ်ိန္ေရႊ႔ဆိုင္းထားတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တပ္ရင္း (၁၀၁) စခန္း ကြဲသြားတယ္။ ေျပာရရင္ ေနာက္မွေရာက္လာတဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္အုပ္စုနဲ႔အတူ၊ အခ်ဳိ႔ေသာ ရဲေဘာ္ေတြက ခြဲထြက္သြားခဲ့တယ္။ အေစာက ေျပာခဲ့သလို က်ေနာ္ဒီျပႆနာမွာ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ရမယ္မွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ငွက္ဖ်ား အျပင္းအထန္ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ငွက္ဖ်ားသက္သာလာတဲ့အခါ က်ေနာ္က သူတို႔ခြဲထြက္တဲ့ အုပ္စုဘက္ ရပ္တည္ေပး မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ စခန္းကေန ခြာၾကမယ္ဆိုေတာ့ ခြာၾကတဲ့အေၾကာင္း သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ပံုစံမ်ဳိး "ထုတ္ျပန္ ရွင္းလင္းမႈ" လုပ္တယ္။ အဓိကကိစၥအျဖစ္ ဘုရားသံုးဆူေဒသ နယ္ေျမဥကၠ႒ ကိုေဇာ္ဦးရဲ႔ ေအာက္ေျခနဲ႔ မနီးစပ္မႈ၊ အခြင့္ထူးခံမႈေတြကို ျပစ္တင္ထားတယ္၊ အဲဒီေနာက္ကြယ္မွာ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္က ရပ္တည္ေထာက္ခံေပးေနသလိုမ်ဳိး ေရးထားတယ္။ အဲဒီစာၾကမ္းကို ကိုေဌးေအာင္က ေရးတယ္။ က်ေနာ္က ဖတ္ရမယ့္သူဆိုေတာ့ ျပင္းထန္တဲ့ အသံုးအႏႈန္း ေတြကို က်ေနာ္ျပန္ျဖဳတ္တယ္။ ေနာက္တေန႔မွာ စခန္းစာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ လူစု၊ က်ေနာ္တို႔ ထုတ္ျပန္ရွင္းျပခ်က္ကို ဖတ္ၿပီး စခန္းက ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ ေတာ္လွန္ေရးအက်ဳိးစီးပြားတို႔၊ ေဖာက္ျပန္တယ္တို႔… ဒီလို ပံုမ်ဳိးနဲ႔ဆိုရင္ ေတာ္လွန္ေရးေအာင္မွာ မဟုတ္ဘူး… စသည္ျဖင့္ လက္ဝဲဆန္ဆန္ အသံုးအႏႈန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါဝင္ေန ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးစခန္းကထြက္လာေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ရဲေဘာ္ (၆၂) ေယာက္ ပါလာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ေဆးကုေပး လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ခင္မင္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလည္း သိပ္ နားမလည္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ထြက္သြားၾကတာကိုလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ မေကာင္း ျဖစ္ၾကရတယ္။  

စခန္းမကြဲခင္ကတည္းက က်ေနာ္တို႔ ျပႆနာကို မဟာမိတ္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ေကအဲန္ယူ ေခါင္းေဆာင္ အမ်ားစုကို ရွင္းျပ ေျပာဆိုထားတာ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္အားစုအားလံုးက ညီညြတ္ၾကဖို႔၊ ေပါင္းစည္းၾကဖို႔ကိုပဲ တိုက္တြန္းၾက တယ္။ ခြဲထြက္ရပ္တည္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္သူမွ အားမေပးၾကဘူး။ အဲသလို ေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ ဆရာဦးျမင့္လိႈင္တို႔လို လူႀကီးေတြကလည္း ျပႆနာရွိျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔လို လူငယ္ေတြကိုက်ေတာ့ မဟာမိတ္ေတြက ကေလး၊ လူငယ္ေတြ လိုပဲ ဆက္ဆံၾကတယ္။ ဆက္ဆံမႈ ျပႆနာက ရိုးရွင္းတယ္။ ဆရာဦးျမင့္လိႈင္က်ေတာ့ အရင္က ေျမာက္ဖက္ကို တက္ဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးတ့ဲကိစၥေတြကိုလည္း သိတယ္။ သူကလည္း က်န္တဲ့သူေတြကို ဗိုလ္မထားတဲ့ အခ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဆက္ဆံတတ္ေတာ့ ျပႆနာ ပိုရွိရတယ္။ တခါမွာ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက စည္းရံုးေရးနဲ႔ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရး တာဝန္ခံ ႏိုင္ေဖသိန္းျဇာနဲ႔ ေတြ႔ ၾကတယ္။ ေတြ႔တာနဲ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ရိေထ့ေနၾကတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။

"ဆရာႀကီး၊ လုပ္ပါဦးဗ်… ေတာ္လွန္ေရးက ဘယ္ေတာ့ေအာင္မွာလဲ" အဲသလိုမ်ဳိး ဆရာႏိုင္ေဖသိန္းျဇာဖက္က စကားစ ႏႈတ္ဆက္တယ္။
"ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ အျမင္က်ဥ္းတဲ့ တိုင္းရင္းသားအျမင္ေတြ အရင္စြန္႔ရမယ္၊ တပ္ေပါင္းစုကို ေသခ်ာလုပ္၊ ဒီလိုမဟုတ္လို႔ ကေတာ့ ေတာ္လွန္ေရး တသက္လံုးမေအာင္ဘူး" အဲသလိုမ်ဳိး ဆရာဦးျမင့္ လိႈင္က တုံ႔ျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ဇစ္ပို (Zippo) မီးျခစ္ကို ဟန္ပါပါ ထုတ္ျခစ္တယ္။ ေဆးလိပ္မီးညိႇတယ္။ ၿပီးမွ မ်က္မွန္ကို ေက်ာ္ၾကည့္ၿပီး ေဆြးေႏြးတယ္။ ဒီလိုပံုမ်ဳိးနဲ႔ေတာ့ အဆင္ေျပဖို႔ ေဝးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ တခါတေလ အဲသလို ဆက္ဆံေရးျပႆနာ ရွိလာရင္ေတာင္ ရူးသလို၊ ေပါသလိုလုပ္ ျဖတ္သန္း လိုက္ရင္ ေတာ္ရံုကိစၥက ၿပီးသြား တတ္တယ္။ သူတို႔နဲ႔က်ေတာ့ အလိုလိုကမွ အဖုအထစ္ ျဖစ္ရသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ကိုေဌးေအာင္ကေတာ့ ေအးေဆးတယ္။ ညက္တယ္။ သူတပါး နားက်ေအာင္ ပိုၿပီး ခ်ည္းကပ္ေျပာတတ္တယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကအဲန္ယူက ဘုရားသံုးဆူတာဝန္ခံ ဆရာမန္းေအာင္ေဌးက က်ေနာ္တို႔ စခန္းကထြက္လာတဲ့ အုပ္စုကို ဘုရားသံုးဆူေက်းရြာ အျပင္ဖက္က ကရင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊ ဇရပ္တခုမွာ ေနရာခ်ေပးတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ဘုရား သံုးဆူေက်းရြာက စစ္ႀကီးၿပီးလို႔၊ ျပန္နာလံထ အေတာ္လည္း စည္ပင္ေနခဲ့ၿပီ။  ကရင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာက ဆရာေတာ္ တပါးပဲ ရွိတယ္။ ဇရပ္ေဆာင္ႀကီးက အတန္ႀကီးၿပီး၊ က်ေနာ္တို႔ ၆၂ ေယာက္လံုး ေနလို႔ရေလာက္ေအာင္ ဆန္႔တယ္။ ဇရပ္ က အမိုးသာရွိၿပီး၊ အကာဟင္းလင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာခ်စရာ ေနရာတခုရလို႔ က်ေနာ္တို႔ ဝမ္းသာၾက တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၆၂ ေယာက္ထဲမွာ လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲေဘာ္ေတြသာမက၊ ယခင္ ဘုရားသံုးဆူစခန္း အတြင္းေရးမွဴး လုပ္ဖူးတဲ့ ကိုေအာင္မ်ဳိးဆန္း၊ စာၾကည့္တိုက္က ရဲေဘာ္ ကိုေအာင္ႏိုင္ဦး၊ က်ေနာ္တို႔ ေဆးရံုက ရဲေဘာ္ေတြအျပင္၊ အခ်ဳိ႔တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္က ကိုေနမ်ုိး၊ ကိုေဇာ္ဝင္းလြင္၊ ကိုမင္းေဇာ္တို႔လည္း ပါလာၾက တယ္။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းစခန္းေရာက္တဲ့အခါ လူ ၁၁-ဦး ပါဝင္တဲ့ ေနာက္ထပ္စခန္းေကာ္မီတီကို ထပ္မံေရြးခ်ယ္တင္ ေျမႇာက္ၾကျပန္တယ္။ က်ေနာ္က အခုအစုရဲ႔ ဥကၠ႒၊ ကိုဝင္းႏိုင္ဦးက အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္လာတယ္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းက က်ယ္ေျပာတယ္။ ျခံစည္းရိုးခတ္ထားတာေတာ့ မရွိဘူး။ ေနာက္ဖက္မွာ ခပ္ျမင့္ျမင့္ ေတာင္ပူစာ တခုရွိၿပီး၊ အဲသည္ ေတာင္ပူစာအေပၚမွာ ဇရပ္တခုရွိတယ္။ အဲဒီဇရပ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ပံုမွန္အစည္းအေဝး ထိုင္စရာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ေက်ာင္းထိုင္ကရင္ ဆရာေတာ္ကို ေဆးကုေပးတာ၊ ေက်ာင္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးတာ၊ ေက်ာင္း ေဝယ်ာဝစၥ လုပ္ေပးတာနဲ႔ စည္းရံုးထားၾကရတယ္။ ဆရာေတာ္ကလည္း စကားနည္းတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းမွာ လူရွိ ေနတာကိုလည္း နည္းနည္းအားတက္ေနပံုရတယ္။  

က်ေနာ္တို႔မွာ လံုေလာက္တဲ့ရိကၡာ ရွိၿပီ။ ေသနတ္တလက္မွ မရွိပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွသာ လံုျခံဳေရးသေဘာမ်ဳိး တလက္၊ ႏွစ္လက္ မဟာမိတ္က ငွားေပးတယ္။ ေစာင္ရွိၿပီ။ ဘုရားသံုးဆူေဆာင္းမွာ ေစာင္က အေရးႀကီးတယ္။ စားဖို႔ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ကေတာ့ သေဘၤာသီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိသလို၊ ဘုရားသံုးဆူေစ်းကလည္း ဝယ္ျခမ္းစားေသာက္လို႔ရတယ္။ စခန္း အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံစည္းကမ္းေတြလည္း ခ်ၿပီးၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတြင္း-အျပင္ အဓိကျပႆနာ ၂-ရပ္နဲ႔ ထပ္ၿပီး ရင္ဆိုင္ၾကရျပန္တယ္။ ျပင္ပ ျပႆနာႀကီးကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ခြဲထြက္လာခဲ့တာကို ဗဟိုေကာ္မီတီက အသိအမွတ္ မျပဳဘူး။ ပိုဆိုးတာက တြဲဘက္အတြင္းေရးမွဴး (၂) ကိုထြန္းဦးက က်ေနာ္တို႔ ၆၂ ေယာက္လံုးကို ဖမ္းဆီးဖို႔ မဟာမိတ္ တပ္ဖြဲ႔ေတြကုိ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ မဟာမိတ္အင္အားစုေတြက ေၾကးနန္းစာကို က်ေနာ္တို႔ကို ျပန္ျပတယ္။ [အဲဒီ ကိစၥ ေၾကာင့္ပဲ ကိုထြန္းဦးအေပၚ အျမင္မေကာင္းၾကဘူး။ အာဏာကို အဆံုးစြန္သံုးတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ျဖစ္ပ်က္ေန တဲ့ ျပႆနာေတြကို အရင္နားေထာင္ဖို႔ မႀကိဳးစားဘူး။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ABSDF ထဲမွာ ေသခ်ာတည္ၿငိမ္မႈ မရေသးတဲ့အခ်ိန္၊ မရင့္က်က္ၾကေသးတဲ့အခ်ိန္၊ အခုလိုဖမ္းမိန္႔ ထုတ္တာဟာ လြန္လြန္းတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေသာင္ရင္းျမစ္ထဲ  သူ ေရနစ္က်ဆံုးရတဲ့အထိ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔က ဝမ္းနည္းတယ္ မခံစားၾကရဘူး။]

ဒုတိယျပႆနာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၆၂ ဦးၾကားထဲက ေကာ္မီတီထဲ ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာပါ။ တခါတေလ အေသးအဖြဲ႔လို႔ က်ေနာ္တို႔ထင္တဲ့ ျပႆနာေတြကို အရွည္ႀကီး ေဆြးေႏြးေနၾကရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၆၂ ဦးၾကား ဖြဲ႔ထားတဲ့ စခန္းေကာ္မီတီ ထဲမွာ ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအုပ္က ၈ ဦး၊ တဖက္မွာ ၃ ဦးလိုလို အျမဲျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ၃-ဦး ဆိုတာက ဦးျမင့္လိႈင္၊ ဦးေအာင္ျမင့္စိုးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေဆးတကၠသိုလ္-၂ ေက်ာင္းသား ကိုေဇာ္ထြန္းတို႔ပဲ။ ဘာျပႆနာျဖစ္ျဖစ္ ေယဘုယ် မဲခြဲရင္ ၈ မဲ-၃ မဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ အဲသည္ေတာ့ ဦးျမင့္လိႈင္က လုပ္တယ္။ "မဲ မခြဲနဲ႔၊ မဲခြဲရင္ မင္းတို႔က လူအုပ္နဲ႔ ႏိုင္မွာပဲ။ အဲသည္ေတာ့ သေဘာတရားအရ ေက်လည္ေအာင္ ေဆြးေႏြးမယ္" လုပ္တယ္။ ျပႆနာတိုင္းကို ဖင္ပူ ေအာင္ အစည္းအေဝးထိုင္ရတယ္။ သေဘာတရားအရ ေက်လည္ေအာင္ ဆိုတဲ့အခါ ဘာမွန္းမသိ ဟိုကိုးကား၊ သည္ကိုးကား ျငင္းခုန္ၾကရျပန္တယ္။ အစည္းအေဝးေခၚမယ္ဆိုတဲ့ အသံၾကားရင္ ဖ်ားခ်င္သလိုလို၊ ေခါင္းေလးသလိုလို ျဖစ္လာရတယ္။ ရဲေဘာ္အမ်ားစုကေတာ့ တက္တက္ႂကြႂကြ ရွိၾကပါတယ္။  

တခါတေလ ျပႆနာေတြမွာ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ရမွန္း မသိဘူး။ အဲသည္ေတာ့ ေနမ်ဳိးႀကီး (စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား) ကို ၾကည့္ေနရတယ္။ သူက အေျဖာင့္စဥ္းစားတယ္။ ေကာက္ေကာက္ေကြ႔ ေကြ႔ေတြ မရွိဘူး။ အဲသည္ေတာ့ ေနမ်ဳိး (ႀကီး) ရပ္တည္တဲ့အတိုင္း က်ေနာ္လိုက္ၿပီး ရပ္တည္တာမ်ားတယ္။ အဲဒီ ၆၂-ဦး အစည္း အေဝးေတြက က်ေနာ့္ကို ေလ့က်င့္ေပး လိုက္သလိုပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ရံုအစည္းအေဝးေလာက္ေတာ့ မျဖံဳေတာ့ဘူး။ ထုသားေပသား က်သြားတယ္။ ေတာ္ရံု တန္ရံု ျငင္းခုန္တတ္သူမ်ဳိးလည္း မျဖံဳေတာ့ဘူး။ ၆၂-ဦး ေကာ္မီတီက ေလ့က်င့္ေပးလိုက္တာလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ အဲသည္ အခ်ိန္မွာ ျပည္တြင္းက ေျမေအာက္ (UG) အဆက္သြယ္လုပ္ေပးတဲ့ ဦးအုန္းသန္း ဘုရားသံုးဆူကို တက္လာရင္း က်ေနာ္ တို႔ စခန္းကို ေရာက္လာတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႔ခရီးစဥ္အတြက္ ဘယ္သူက စားရိတ္စားက ထုတ္ေပးတယ္ေတာ့ မသိဘူး။ (ထင္မိတာ တပ္မဟာ-၆ မွဴး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊဆိုင္းက ေပးပံုရတယ္)။ ဒါေပမယ့္ သူလာတိုင္း ျပည္တြင္းက စာအုပ္ေတြ ဂုန္နီ အိပ္ႀကီးေတြနဲ႔ ပါလာတတ္တယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြပဲ။ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြ ဆိုတဲ့အခါ လက္ဝဲ အယူအဆ စာအုပ္ေတြက မ်ားတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အခ်ိန္အမ်ားစု အားေနေတာ့ ဒီစာအုပ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ဖတ္ျဖစ္ ၾကတယ္။ လူေလ်ာက္ခ်ီေရးတဲ့ "ပါတီ"၊ တရုတ္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း "ဒီေရျမင့္သစ္"၊ ေမာ္စီတုန္းေရးတဲ့ စစ္ေရးက်မ္း (၆) ေစာင္ စာအုပ္ကေလးေတြ၊ အဘိဓမၼာ (၄) ေစာင္ စာအုပ္ကေလးေတြ အဲသည္ေတာ့မွ ျမင္ဖူး၊ ဖတ္ဖူးေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္အမ်ားစုၾကားမွာ အႀကိဳက္ဆံုး၊ ေရပန္းအစားဆံုးကေတာ့ ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ (အီလ်ာ အာရင္ဘတ္ေရးတဲ့) ပါရီ က်ဆံုးခန္းပဲ။ အဲသည္မွာ ဘာမွန္းမသိ တက္ႂကြေနတဲ့ ျပင္သစ္ကြန္ျမဴနစ္ လူငယ္ "လူဆန္း" ရဲ႔ ထံုအပံုမ်ဳိးကို သေဘာက်တယ္။ ေျပာတမ်ဳိး လုပ္တမ်ဳိး လုပ္တတ္တဲ့ ျပင္သစ္ေရေပၚဆီ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြရဲ႔ ဟာသေျမာက္ပံုကို သေဘာက်တယ္။ စခန္းမွာ တေယာက္က စာေၾကာင္းတခုေျပာလိုက္ရင္ ေတာင္ ဘယ္စာအုပ္ကဟာကို ရည္ညႊန္းတယ္ဆိုတာမ်ဳိး သေဘာေပါက္မိၾကတယ္။ "ေျခေလးေခ်ာင္း ေတာ္လွန္ေရး" ကိုလည္း သေဘာက်တယ္။ အဲဒီထဲက ဇာတ္ေကာင္ ျမင္းႀကီးကလိုဗာ… စသည္ျဖင့္လိုမ်ဳိး အခ်ဳိ႔ရဲေဘာ္ေတြလည္း ျမင္းႀကီး၊ ႏြားႀကီး နာမည္ေတြ ရကုန္ၾကတယ္။

အဲသည္အခ်ိန္မွာ ေကအဲန္ယူက ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လာလာေပါင္းၿပီး၊ ရင္းႏွီးမႈရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းလာ တယ္။ မန္းၿငိမ္းေမာင္ပဲ။ သူက အရင္တုန္းက ကိုးကိုးကၽြန္းကို ပို႔ခံရၿပီး၊ မေအာင္ျမင္တဲ့ ေလွခရီးနဲ႔ ထြက္ေျပးလာတဲ့သူ။ ေနာက္ၿပီး ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႔ "ဓားေတာင္ကိုေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကိုျဖတ္မည္" ဆိုတဲ့ ဝတၳဳမွာ ဇာတ္ေကာင္သံေခ်ာင္းက သူ႔ကို ပံုထားေရးထားတာ ဆိုေတာ့ ေလးစားမႈလည္း ရွိၾကတယ္။ သူက က်ေနာ္တို႔အုပ္စုကို တိုးတက္တဲ့အစု (တနည္း လက္ဝဲယံုၾကည္တဲ့ အုပ္စု) လို႔ ယူဆထားပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တို႔အႀကိဳက္ေတြ ေျပာၿပီး၊ ယံုၾကည္မႈရေအာင္ စည္းရံုး၊ လာေထာက္လွမ္းေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

Sunday, November 19, 2017

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၈)

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၈)

ဓာတ္ဆားရည္ထဲမွာ ေရာထားတဲ့ အဝါေရာင္ကြီႏိုင္ေဆးရည္ေတြက ေသြးေၾကာထဲကို တစက္ၿပီးတစက္ စီးဝင္ေနတယ္။ က်ေနာ္ငွက္ဖ်ား ဖ်ားေနတာ ၃-၄ ရက္ရွိၿပီ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွစဥ္းစားလို႔မရဘူး။ နားထဲမွာ ကြီႏိုင္ေဆးေတြရဲ႔ ေနာက္ဆက္ တြဲ အာနိသင္ေၾကာင့္ နားအူေနတယ္။ အစားအေသာက္ကလည္း စားမဝင္ဘူး၊ ခါးခါး အရည္ေတြ ထိုးထိုးအံတယ္။ ဒီတခါ ကိုယ္တိုင္ဖ်ားတဲ့ ငွက္ဖ်ားက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ ကိုဝင္းႏိုင္ဦးက က်ေနာ့္ကို ဓာတ္ဆားရည္နဲ႔ ကြီႏိုင္ ဒရစ္ (drip) ခ်ိတ္ ေပးၿပီး၊ အစည္းအေဝးတခု သြားတက္ေနတယ္။ ကြီႏိုင္နဲ႔ ဓာတ္ဆားရည္ေတြ… တစက္ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစက္။ ေခါင္းထဲ လည္း ရႈပ္ေထြးေနတယ္။ ဘာမွ မစဥ္းစားခ်င္ဘူး။

ကိုဝင္းႏိုင္ဦး သြားတာက စခန္းအစည္းအေဝးတခုပဲ။ အခု စခန္းမွာ အုပ္စုအဖြဲ႔ေတြၾကား ျပႆနာတက္ေနတယ္။ ေနာက္ ဆံုး စခန္းကြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာေနတဲ့ အစည္းအေဝးပဲ။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔ အခုစခန္းသစ္ ေဆာက္တဲ့ ေနရာကို ေရာက္တုန္းက  က်ေနာ္က အေျခခံက်လွတဲ့ မုဒံုသား၊ သံျဖဴဇရပ္သားေတြကို သေဘာက်လွတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ အတတ္ပညာ၊ လုပ္အားေၾကာင့္သာ ဒီစခန္းႀကီး ျဖစ္လာတာ။ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႔သားေတြက ႏွီးေတာင္ေကာင္းေကာင္း ဖ်ာတတ္တာ မဟုတ္ၾကဘူး။ သူတို႔ပဲ ဘားတိုက္ေဆြေဆာက္ဖို႔ ပံုစံဆြဲ၊ ထုတ္တန္းေတြ ေရခ်ိန္ကိုက္၊ တိုင္ထူ၊ အမိုးကာ လုပ္ၾကတာ။ ဒါတင္မက သူတို႔က ရိုးသားလွတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအရ ဘာမွ သိပ္မသိၾကဘူး။ တခါတေလ စေနာက္ၿပီး ေျပာၾကတာ… မုဒံုရရင္ေတာ့ သူတို႔ေရွ႔ဆက္မလိုက္ေတာ့ဘူး။ ဒီမုဒံု မွာပဲ က်န္ေနရစ္မယ္။ က်န္တဲ့သူေတြ ေရွ႔ဆက္တိုက္ ၾကေပေတာ့လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေဒသစြဲကလည္း ႀကီးလွတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္။ ဒီလူေတြနဲ႔ပဲ တသက္လံုးေတာ္လွန္ေရး လုပ္ေတာ့မယ္လို႔ စဥ္းစားထားမိခဲ့တာ။

အခုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာတဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီဝင္ေတြနဲ႔ အုပ္စုပဋိပကၡသေဘာမ်ဳိး စလာတယ္။ ေျပာရရင္ အေျခခံကေတာ့ ၿမိဳ႔စြဲ၊ နယ္စြဲ၊ အုပ္စုစြဲပါပဲ။ ကိုမိုးသီးဇြန္ ထိုင္းနယ္စပ္ေရာက္လာေတာ့ သူကပထမပိုင္း မဲေဆာက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေတြ႔သင့္တဲ့လူနဲ႔ ေတြ႔ရေအာင္ ဘန္ေကာက္ေရာက္လာတယ္။ ျမန္မာသံရံုးေရွ႔ ဆႏၵျပပြဲတခုမွာ ဥကၠ႒ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔အတူ လူလံုးျပ ဆႏၵျပေနတာ ဓာတ္ပံုေတြ႔ရတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ သူက အရင္ ဘုရားသံုးဆူေဒသကို ဆင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္က ေနာက္က လိုက္ၿပီးေတာ့မွ စခန္းကို ျပန္ျဖစ္တယ္။ အဲသည္ အခ်ိန္က ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္း သြားေရးလာေရးမွာ အခုကာလလို သိပ္ၿပီးတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ မရွိလွဘူး။ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ဝတ္စားရင္ သြားလို႔ရတယ္။ တခါတေလ မေတာ္မဆ ထိုင္းရဲဖမ္းဆီးခံရတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္က ဘုရားသံုးဆူစခန္းကို ကိုအိုက္စံ (ႏိုင္ငံျခားဆက္ဆံေရး/ ေထာက္ပံ့ေရး အဖြဲ႔ဝင္) နဲ႔ အတူ ဆင္းလာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔စခန္းက မရီရီထြန္းက ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္လို႔ ကုသရင္း သူ႔အတြက္ ဘန္ေကာက္မွာ အခန္းတခု ငွားေပးထားတယ္။ စခန္းကလူေတြသြားရင္လည္း အဲသည္စခန္းမွာ စတည္းခ်ၾကတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုအိုက္စံက အဲသည္ အခန္းကေလးမွာ ဆံုၾကၿပီး၊ အတူတူစခန္းကို ျပန္ဆင္းလာၾကတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ကို သိပ္မႏွစ္ၿမိဳ႔ေၾကာင္း သူ႔စကားအရ သိရတယ္။ က်ေနာ့္သေဘာထားကေတာ့ အျဖဴထည္ပါပဲ။ အဓိက က်န္ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ေတြ မႏွစ္ၿမိဳ႔ၾကတာက ၿမိဳ႔က လာတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြက အေျပာႀကီးၾကတယ္။ (ဗကသ) ရဲ႔ အခန္းက႑ကို သိပ္ေရွ႔တန္းတင္လြန္းတယ္။ နယ္စပ္က ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့၊ သူတို႔တည္ေဆာက္ေနရတဲ့ အေျခအေနကို ကိုယ္ခ်င္းမစာနာႏိုင္ၾကဘူး။ နားမလည္ၾကဘူး ဆိုပါေတာ့။ ဒီလိုနဲ႔ စခန္းျပန္ေရာက္လာတယ္။

ကိုမိုးသီးဇြန္က သူနယ္စပ္မထြက္လာခင္ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ "အမ်ဳိးသား နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ သံုးသပ္ခ်က္" ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာတမ္းတေစာင္ ေရးသားေပးပို႔တယ္။ အဲဒီစာမွာ ပုဂၢိဳလ္ေရး ထိုးႏွက္ခ်က္ အခ်ဳိ႔ပါတယ္ ဆိုေပမယ့္၊ NLD ရဲ႔ ပကတိအေျခအေနမွန္ကို ထင္ဟပ္တယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ အဲဒီစာတမ္းမွာ "NLDပါတီသည္ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူ အမ်ိဳးသမီးကို ပုဂၢိဳလ္ေရး ေရွ႔တန္းတင္လြန္းေနေၾကာင္း၊ ယင္းသည္ ေကာင္းသည့္ လကၡဏာမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္လြန္းလွ်င္ အဖြဲ႔အစည္းပါ က်ဆံုးသြားနုိင္ေၾကာင္း ၊ NLDသည္ ဆြမ္းေလာင္း အသင္း၊ သာေရးနာေရးအသင္း၊ ေရၾကည္ေတာ္ဝတ္အသင္း တစ္ခုထက္မပိုေၾကာင္း၊ လူထုကို ကိုယ္စားမျပဳ၊ နုိင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈမေပးဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲကိုသာ အာရံုစိုက္လုပ္ေနေၾကာင္း၊ လူထုကနုိင္ငံေရး ပါတီေတြအေပၚ စိတ္ပ်က္ေနၾက ေၾကာင္း၊ 'စည္းကမ္းရွိပါ၊ ညီညြတ္ပါ'ဆိုသည့္ အဘိဓမၼာမွာ က်ဆံုးသြားျပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းအဘိဓမၼာျဖင့္ ဒီမိုကေရစီကို မရနုိင္ေၾကာင္း၊ လူတန္းစားပ်က္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ေထာင္ထားသည့္ ပါတီျဖစ္၍ နုိင္ငံကို ေခါင္းမေဆာင္နုိင္ေၾကာင္း" စတဲ့ အခ်က္ေတြ ေဖာ္ျပၿပီး ေဝဖန္သံုးသပ္ခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္ပါတီပါတီ (DPNS) အခ်ဳိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက "မိုးသီးဇြန္ သို႔မဟုတ္ ႀကိဳးမဲ့ေလတံခြန္" စာတမ္းကို ထုတ္လို႔ ကိုမိုးသီးဇြန္ စာတမ္းအေပၚ တုံ႔ျပန္ ေဝ ဖန္ၾကျပန္တယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ နယ္စပ္ကို ထြက္ခြာလာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ 'ဝါးရံုပင္ညီလာခံ' လို႔ ေခၚတဲ့ DPNS ညီလာခံ က်င္းပတယ္။ ပါတီၾကားထဲ ေသြးကြဲၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အခ်ဳိ႔ေခါင္းေဆာင္၊ ရဲေဘာ္ေတြ စခန္းကို တဖြဲဖြဲေရာက္ လာၾကတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ကိုယ္တိုင္လည္း စစ္အစိုးရက ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကုန္မႈနဲ႔ မ်က္ကြယ္ေသဒဏ္ ေပးခံရတယ္။

ထူးျခားတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ ကိုေဌးေအာင္ပါ။ သူက သံလွ်င္လူ႔ေဘာင္သစ္ကို ေခါင္းေဆာင္ၿပီး၊ စကားေျပာ ေအးေဆး ညက္ေညာတယ္။ ေရွ႔ေနတဦးျဖစ္ၿပီး စကားေျပာရင္လည္း ႏိုင္ငံေရးအႏွစ္အသား ျပည့္ဝတယ္။ သူက မူစလင္ဘာသာ ကိုးကြယ္သူတေယာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္သူ႔ကို "ကုလားေလး ေဌးေအာင္" လို႔လည္း ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကတယ္။ သူက မူစလင္ တဦးျဖစ္ေတာ့ သူမ်ားထက္စာရင္ အစားအေသာက္ခက္တယ္။ ခါးကိုင္းကိုင္းနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ၿပီး၊ သူလုပ္ေနက် အလုပ္ကေတာ့ ေထာင္ထဲမွာ သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အတိုင္း ဟိုဖက္သည္ဖက္ စၾကၤန္ေလွ်ာက္ စဥ္းစားေနတတ္တာမ်ဳိးပဲ။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဆရာ ဦးေအာင္ျမင့္စိုး (ေခၚ ေမာင္စိုးခ်ိန္ပါ)။ သူက ေမာင္စိုးခ်ိန္ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ကဗ်ာ ေတြလည္း ေရးဖူးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သူက လယ္သမားေကဒါတေယာက္နဲ႔ ပိုတူတယ္။ အသားျဖဴျဖဴေပမယ့္ အက်ၤီ လက္တိုတိုကို ေခါက္ဝတ္၊ ပုဆိုးတိုတိုနဲ႔ အျမဲတမ္း တက္ႂကြတဲ့အသြင္ ဖမ္းထားတတ္တယ္။ က်န္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကိုလည္း "ရဲေဘာ္ႀကီး၊ ရဲေဘာ္ႀကီး" လို႔ ေခၚတတ္တယ္။ တနသၤာရီတိုင္းဖက္ တကၠသိုလ္တခုမွာ ျမန္မာစာပို႔ခ်ေနတဲ့ နည္းျပ ဆရာ တဦးလို႔လည္း သိရတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီထဲမွာ လွ်ဳိ႔ဝွက္သဖြယ္ (ျပန္ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ တရားဝင္ဖြဲ႔စည္းပံုေတာ့ မရွိဘူး) ဖြဲ႔ထားတဲ့ ေပၚလစ္ဗ်ဴရို (ႏိုင္ငံေရးဦးေသွ်ာင္) အဖြဲ႔ဝင္တဦးလိုလိုလည္း သိရတယ္။ ဆရာ ဦးျမင့္လိႈင္နဲ႔ ကိုေဇာ္ထြန္းက ေနာက္ပိုင္းမွာ စခန္းကို ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔ကို EC ဘားလို႔ ေခၚတဲ့ စခန္းေခါင္းေဆာင္ေတြ အမ်ားစု ေနထိုင္တဲ့ ဘား-၆ မွာ ေနရာခ်ထားေပးခဲ့တယ္။ အဲသည္အခ်ိန္က ၿမိဳ႔ထဲက လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲေဘာ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ကို ေဇာ္ေလး၊ ကိုျမင့္ေအာင္ (သူကေတာ့ မ်က္မွန္ထူထူ စကားလံုးႀကီးေတြေျပာလို႔ ဂုရု လို႔ေခၚၾကတယ္)၊ ကိုထြန္းခင္ (ကိုေမႊးႀကိဳင္)၊ မ်ဳိးႀကီး၊ ကိုခင္ေမာင္လင္း… စသည္ျဖင့္ ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔က တက္ႂကြတဲ့၊ ထက္ျမက္တဲ့ လူငယ္ ေတြျဖစ္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုေတာ့ အကိုႀကီးတေယာက္သဖြယ္ ဆက္ဆံၾကတယ္။ သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာရတာေကာင္းတယ္။ အခ်ဳိ႔ကို ဘား-၄ မွာ ေနရာခ်ထားေပးတယ္။ က်ေနာ္ မသိခဲ့ရတဲ့ ၿမိဳ႔ျပႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းကို ရွင္းျပႏိုင္တယ္။ သူတို႔က လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆက္လုပ္ဖိ႔ုလည္း ရဲရဲေတာက္။ ဒါေပမယ့္ လက္ဝဲဆန္ဆန္ အေတြးအေခၚေတြကိုလည္း သူတို႔ ဖတ္ မွတ္ အာဂံုေဆာင္ထားၾကတယ္။

ကိုမိုးသီးဇြန္ စခန္းေရာက္ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ စခန္းခ်တယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွဴး ကိုေအာင္ႏိုင္ဦး (ယခု USA)၊ ကိုေတဇာမင္းတို႔နဲ႔ အဖြဲ႔က်တယ္။ သူ႔ကံၾကမၼာပဲ ေျပာရမလား မသိဘူး။ သူနဲ႔ေတြ႔ဖူးတဲ့သူေတြက ခ်စ္လံုးလံုး၊ မုန္းလ်ားလ်ားပဲ။ ခ်စ္ခင္တဲ့ သူေတြကလည္း သူဘာလုပ္လုပ္ သည္းညည္းခံ ၾကည္ညိဳခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ မုန္းတဲ့သူ ေတြကလည္း စကားတခြန္းမေျပာၾကည့္ဘဲ နာမည္ၾကားဖူးရံုနဲ႔ မုန္းေနတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး၊ သူနယ္စပ္ေရာက္ခါစက ABSDF ဗဟိုက သူ႔ကိုအၾကံေပးအျဖစ္ ခန္႔ထားလို႔လည္း တာဝန္တိတိက်က် မရွိ၊ ဘုရားသံုးဆူစခန္းမွာ လာေနႏိုင္တယ္။ သူ႔ ျပႆနာကေတာ့ စည္းကမ္းလံုးဝ မရွိတာပဲ။ ေစာင္ကို တေနရာက ျခံဳလာတယ္။ ၾကံဳတဲ့ေနရာမွာ ခ်သြားတယ္။ လူတေယာက္ရဲ႔ ပုဆိုးကို၊ အက်ၤီကို မေျပာမဆို ယူဝတ္သြားတယ္။ ၾကံဳတဲ့ေနရာမွာထားခဲ့တယ္။ ျမင္တဲ့ဖိနပ္ ေကာက္စြပ္ သြားတယ္။ ၾကံဳတဲ့ဖိနပ္ ေကာက္စီးၿပီး ျပန္လာတယ္။ အဝတ္အထည္၊ အသံုးအေဆာင္ ရွားပါးက်ပ္တည္းလွတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္အေတာ္ဒုကၡ ျဖစ္ၾကရတယ္။ တရက္မွာ နမ့္ကိတ္စခန္း မုဒံုအုပ္စုက ကိုျမင့္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ လက္လုပ္ ယမ္းေထာင္းေသနတ္ (ေတာပုန္းလို႔ ေခၚၾကတယ္) ကို ယူပစ္တယ္။ ေသနတ္က ေတာ္ရံုကိစၥေတြမွာ အမဲပစ္
ဖို႔ လုပ္ထားတာ။ ယမ္းေငြ႔ေတြ မဲကနဲ တေထာင္းေထာင္း ေမွာင္ထၿပီး၊ က်ည္ထြက္သြားေတာ့ သူသိပ္ေက်နပ္သြားတယ္။ ေနာက္တေန႔ "ျပည္သူတရပ္လံုး အိမ္တိုင္း ယမ္းေထာင္ေသနတ္ ကိုယ္စီေဆာင္ၾက" ဆိုတာမ်ဳိး ေရးတယ္။           

ဒီၾကားထဲမွာ စခန္းထဲ လူနည္းေနတယ္။ ေရာင္နီ (၁) (၂) ေရွ႔တန္းစစ္ေၾကာင္း ဆင္းေနၾကသလို၊ DAB (ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္) က စစ္ေၾကာင္းေတြဖြဲ႔မယ္ဆိုၿပီး၊ ABSDF နဲ႔ DAB အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ကိုသန္းဝင္းက လူေခၚတာရွိလို႔ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လေလာက္မွာ စခန္းကေန လူပို႔လႊတ္လိုက္ရတာလည္း ရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔က တိုက္ခ်င္ ခိုက္ခ်င္ ေသြးရဲ ေနၾကသူေတြ။ ေသနတ္က လက္ထဲမရွိျဖစ္ေန။ ဒီအခ်ိန္မွာ DAB စစ္ေၾကာင္း အတြက္ လူေခၚတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အားတက္သြားၾကတယ္။ တပ္ရင္းတခုကို (၁၀) ေယာက္ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ကို ပို႔လႊတ္ေပးဖို႔ ေခၚတာ။ စခန္းမွာ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စခန္းကေတာ့ စစ္သင္တန္းေတြၿပီးလို႔ တစံုတရာ စစ္တပ္ ပံုစံက်ေနၾကၿပီ။ တပ္ရင္း (၁၀၂) ကေတာ့ ေနာက္က်ေသးတယ္။ အခုမွ စစ္သင္တန္းေတြလုပ္တုန္း၊ အဲသည္ေတာ့ အနစ္နာခံတဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စခန္းကပဲ ရဲေဘာ္ (၂၀) ပို႔လႊတ္လိုက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ သြားခ်င္သူေတြ မ်ားေနလို႔ လူလည္က်လိုက္တာ။ က်ေနာ္တို႔စခန္းက ကိုေနမ်ဳိး (RIT)၊ ကိုမင္းလြင္ႀကီး (ေဘာလီေဘာ လက္ေရြးစင္)၊ ကိုဝင္းသိန္း (သံျဖဴဇရပ္အုပ္စု) အပါအဝင္ ရဲေဘာ္ ၂၀ ကို ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ကို ပို႔လႊတ္လိုက္တယ္။ [ဟိုေရာက္ေတာ့ စစ္ေၾကာင္းဖြဲ႔ဖို႔က အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ၾကန္႔ၾကာေနတယ္။ စစ္ေၾကာင္း အစီအစဥ္ဆိုတာ ကလည္း မေသမခ်ာ၊ ဒုကၡေရာက္ ေသာင္တင္ေနရေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ဝမ္းခါခံစစ္စခန္းထဲ ဝင္တိုက္ေပးရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ခဲ့တယ္။]

အဲသည္အခ်ိန္မွာ စခန္းထဲမွာ သင္တန္းေက်ာင္းေဆာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီး "ေတာတြင္းတကၠသိုလ္ (Jungle University) အေဆာင္မ်ားအျဖစ္ စခန္းနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းတဲ့ ေျမကြက္လပ္မွာ ေဆာက္ေနတယ္။ ကိုတင္စိုးေနာင္က တြဲဖက္ အတြင္းေရးမွဴး (၂) ျဖစ္ေပမယ့္၊ ဗဟိုမွာ အေျခမစိုက္ဘူး။ စခန္းမွာပဲ လာျပန္ေနတယ္။ အဲဒီစခန္းေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ မုဒံုရဲေဘာ္တစုနဲ႔ မူးေနတာမ်ဳိး ရွိတယ္။ တခါတေလ သူတို႔ေသနတ္ေဖာက္ၾကတာကလည္း က်န္သူေတြအတြက္ နားလည္မႈလြဲစရာ ျဖစ္တယ္။ သူ႔ရဲ႔ညီ ကိုတင္စိုးေမာင္ (RIT) က စခန္းအေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး တာဝန္ယူထားၿပီး၊ က်ေနာ္နဲ႔ တြဲလုပ္ရတယ္။ ျပႆနာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိပါဘူး။ အလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ ၾကားထဲမွာ မူးၿပီး က်ေနာ့္ကို ျပႆနာလာရွာတာမ်ဳိးေတာ့ ရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အုပ္စုစြဲ၊ ေဒသစြဲေတြေၾကာင့္ ယခင္စခန္းရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ ေနာက္မွ ေရာက္လာသူ ရဲေဘာ္မ်ားအၾကား တင္းမာမႈေတြ ရွိလာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရင္းမွာပဲ ခြဲထြက္ဖို႔အထိ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အရင္က ရိုးသားတယ္ထင္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဟာ ေနာက္က ေသြးထိုးေျမႇာက္ေပးတဲ့အခါ မဆင္မျခင္ ျပဳမူ တတ္တာကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ရတယ္။

ကိုမိုးသီးဇြန္ကလည္း စခန္းမွာရွိေနတဲ့ သူေတြကိုအုပ္စုဖြဲ႔၊ က်န္တဲ့တဖက္ကလည္း ေျမႇာက္ေပး၊ သူ႔ကိုယ္ပိုင္စခန္း ျဖစ္လာ ေစေရး ေသြးထိုးေနတယ္လို႔လည္း ယူဆႏိုင္တယ္။ အမွန္တကယ္က ကိုမိုးသီးဇြန္က ABSDF တပ္ရင္း (၂၀၄) မွာ အဖြဲ႔ဝင္ နဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ၿပီးသား။  

ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ လဲတာပဲ။ ငွက္ဖ်ား အျပင္းစားနဲ႔ ရူးမတတ္ျဖစ္တယ္။ ငွက္ဖ်ားကတဖက္၊ စခန္း ျပႆနာက တဖက္။ 

Saturday, November 18, 2017

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၇)

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၇)

က်ေနာ္တို႔ ဘုရားသံုးဆူစခန္းကို လာခဲ့တဲ့ေတာလမ္း ခရီးမွာပဲ ရြာပ်က္တရြာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ေရးအေရွ႔ဖ်ားေဒသ ျဖစ္လိမ့္ မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီရြာပ်က္စီးသြားရသလဲ၊ ေသခ်ာ မသိခဲ့ရဘူး။ အစိုးရစစ္တပ္နဲ႔ မြန္သူပုန္ေတြအၾကား တိုက္ပြဲေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ေလာေလာလတ္လတ္ မြန္-ကရင္တိုက္ပြဲေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔ တပ္ေတြ ေရွ႔တန္းဆင္းေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႔ ဒုကၡအဖံုဖံုကို ပိုလို႔နားလည္ ခံစားမိလာၾကတယ္။ မြန္ရြာေတြမွာ ကေလးေတြငိုေနရင္ "ဟမယ္.. ကလိန္း" (ဗမာလာၿပီ) ဆိုရင္၊ ကေလးေတြ အငိုတိတ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က 'ေဒေဝါႀကီးလာၿပီ' ဆိုၿပီး မိဘေတြေျခာက္လွန္႔ၾကသလိုေပါ့။ ကရင္ေက်းရြာေတြမွာလည္း အလားတူပါပဲ။ "ပေရာ္.. ဟဲလီး" (ဗမာလာၿပီ) လို႔ ကေလးေတြ အငိုတိတ္ေအာင္ ေျခာက္လွန္႔တာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ဗမာနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေတြအၾကား နားလည္မႈ၊ ယံုၾကည္မႈ ဘယ္ေလာက္ ပ်က္ယြင္းေနၿပီလဲ ဆိုတာ ပိုလို႔ သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရွ႔တန္းဆင္းၾကတဲ့အခါ ေခါဇာရြာ (ယခု ေခါဇာၿမိဳ႔၊ ေရးၿမိဳ႔နယ္) မွာ ရွိစဥ္လည္း အစိုးရစစ္တပ္လာရင္ ရြာက အစိုးရခန္႔ မူလတန္းျပဆရာမေတာင္ ရြာသား ေတြနဲ႔အတူ ေရာေျပးတာကို ျမင္ၾကရေသးတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေတာထဲထြက္လာတုန္းက ျပႆနာ၊ ပဋိပကၡေတြကို ဒီေလာက္ အေလးအနက္ မစဥ္းစားခဲ့ၾကဘူး။ မစဥ္းစား ထားၾကဘူး။ အမွန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔မွန္းတာက ေတာထဲသြားမယ္၊ လက္နက္ယူမယ္၊ ျပန္လာတိုက္မယ္။ (ရဲေဘာ္ သံုးက်ိပ္တို႔ ဂ်ပန္ကို စစ္သင္တန္းသြားယူၾကသလိုေပါ့။ ခဏၾကာေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရေရာ)။ ဒီေလာက္ပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ျမင္ထားၾကတာက ျမန္မာျပည္ရဲ႔ ျပႆနာက ဒီမိုကေရစီ ဆိတ္သုဥ္းမႈ ျပႆနာ နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ထားမႈ ျပႆနာ။ တဖက္မွာလည္း ေရရွည္မဟုတ္ဘူးလို႔ တိတ္တခိုး ေမွ်ာ္မွန္းထားမိတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ စစ္အစိုးရက ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေပးမယ္လို႔ ကတိျပဳထားတယ္။ သိပ္မယံုၾကည္လွေပမယ့္ အေႏွးနဲ႔အျမန္ ေရြးေကာက္ပြဲ က ျဖစ္လာမွာပဲ။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေနာက္ပိုင္းသိပ္မၾကာခင္မွာ ေၾကညာလိုက္တယ္။ ဒီအခါမွာ ဒီမို ကေရစီလိုလားတဲ့ ပါတီေတြက အနည္းနဲ႔ အမ်ားဆိုသလို အႏိုင္ရမွာပဲ။ ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းရမႈေတြ ျဖစ္လာမယ္။ အနည္းဆံုး ေတာတြင္းေရာက္ ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္ေခၚေရးတို႔၊ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေၾကညာမွာပဲတို႔ အနည္းဆံုး စိတ္ထဲက တိတ္ တခိုး ေမွ်ာ္လင့္ထားမိတယ္။ ေတာထဲေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ေမးခြန္းက "ခင္ဗ်ားတို႔.. က်ေနာ္တို႔ တိုင္းရင္းသား အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လိုစဥ္းစားထားသလဲ။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးေတြကို ဘယ္လိုသေဘာ ထားသလဲ"… က်ေနာ္တို႔ အေျဖေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိး။ "ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ မဟာဗမာ လူမ်ဳိးႀကီးဝါဒကို က်င့္သံုးေနတာ၊ လူမ်ဳိးစု လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြကို ဖိႏွိပ္ေနတယ္။ ဗမာလူမ်ဳိးျဖစ္ေရး ဇာတ္သြတ္သြင္းေနတယ္"။ က်ေနာ္တို႔က ဒီ မဟာဗမာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အခုမွ ၾကားဖူးေတာ့တယ္။ "ဖက္ဒရယ္မူ ကို ဘယ္လိုသေဘာထားပါသလဲ" အဲဒါမွ ပိုဆိုးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လူငယ္ေက်ာင္းသင္တန္း ကာလတေလွ်ာက္လံုး 'ဖက္ဒရယ္' ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုကေန ခြဲထြက္ၾကမွာ၊ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမယ့္ အေရးလို႔ သင္ၾကားခဲ့ၾကရဖူးတာ။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ ယူဂိုဆားဗီယားမွာ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္လာၿပီး၊ ေဘာ့ဇနီးယား၊ ဟာဗီဂိုဗီးနား၊ ကရိုေအးရွား၊ ဆလိုေဗးနီးယား (၁၉၉၂)၊ မက္ဆီဒိုးနီးယား (၁၉၉၃) ဆားဗီးယား၊ မြန္တီနီဂရိုး (၂၀၀၀) မွာ ခြဲထြက္လို႔ ကုလသမဂၢဝင္ ႏိုင္ငံျဖစ္လာၾကတာေတြ ရွိတယ္။ ဒီလိုႏိုင္ငံေတြ ၿပိဳကြဲ တာကို ေဘာလ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္း (Balkanization) သရုပ္လကၡဏာလို႔ေတာင္ သမုတ္ၾကတာေတြ ရွိတယ္။ အာဏာသိမ္း ၿပီး စစ္အစိုးရကလည္း ဒီလိုတိုင္းျပည္ၿပိုကြဲမွာပဲဆိုတဲ့ သတင္းစကားကို ေပးေနတဲ့အခ်ိန္။ ရုပ္ရွင္ေတြမွာလည္း "အေဖနဲ႔ သားမ်ား" ဆိုၿပီး အဖႀကီးစိုးေရးဝါဒ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ျပသေနတယ္။ သီခ်င္းေတြမွာလည္း "အခိုင္မာဆံုးေသာ ျပည္ေထာင္စုေတြ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ၿပိဳကြဲလွ်က္ ရွိၾကေပ" ဆိုတာမ်ဳိး သီခ်င္းေတြကို ေရဒီယိုေတြက လႊင့္ေပးေနတဲ့ ကာလ။

က်ေနာ္တို႔ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ အသိပညာေပးသြားတာက မဟာမိတ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ။ ႏိုင္ဗညားေအာင္၊ ႏိုင္တင္ေအာင္ (ႏိုင္ငံျခားေရး၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ)၊ ႏိုင္ပန္းသာ (မြန္ျပည္သစ္ပါတီ) တို႔ပါတယ္။ ေကအဲန္ယူဖက္ကဆိုရင္ ဒူးပလာယာခရိုင္ ဥကၠ႒ ဖူးတာအယ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္းႀကီး အသံက်ယ္က်ယ္၊ ေလးေလးနဲ႔ စကားေျပာပံုကို သေဘာက်သလို၊ သူကလည္း က်ေနာ့္ကို သေဘာက်ပံုရတယ္။ သူက လူေကာင္ႀကီးတယ္။ အသက္ ႀကီးလာေတာ့ စကားေျပာရင္း၊ အစည္းအေဝးထိုင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တာလည္း ရွိတယ္။ ရုပ္ရွင္ကားေတြဆိုရင္ ေအးေအးေဆးေဆး စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္ၾကည့္တတ္တယ္။ အႏုပညာကိုလည္း ခံုမင္ပံုရတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ တပ္မဟာ (၆) ဒူးပလာယာခရိုင္မွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းဖူးေသးတယ္။ ျပည္တြင္းက ပါလာတဲ့ ကိုထက္ေခါင္ (ျပည္သူ႔အသံ သတင္းစဥ္) နဲ႔ အျခားအႏုပညာသမားေတြ ေခၚတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္ဖြဲ႔က လူေတြကို မင္းသား၊ မင္းသမီးေရြးေစတယ္။ ရုပ္ရွင္ တကားရိုက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ဇာတ္ပစၥည္း၊ အဝတ္အစား၊ ယူနီေဖာင္းေတြ ဝယ္ဖို႔ ေငြထုတ္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြက လက္နက္ခ်အိမ္ျပန္၊ အခ်ဳိ႔လည္း က်ဆံုး၊ ေသဆံုးနဲ႔ အဲဒီရုပ္ရွင္ကားႀကီးကို အခုတိုင္မျမင္လိုက္ ၾကရဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တာမလာေဘာ (ကြယ္လြန္ ေကအဲန္ယူ ဥကၠ႒) ကလည္း အဲဒီအခ်ိန္က ဘုရားသံုးဆူေဒသမွာ ေကအဲန္ဒီအို (ကရင္ကာကြယ္ေရး ရဲတပ္ဖြဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္) အျဖစ္ လာရွိေနတတ္တယ္။ အလုပ္ကေတာ့ သိပ္ရွိပံု မရဘူး။ ေအးေအးလူလူ ပုခက္တလံုး ခ်ည္အိပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း သူနဲ႔ စကားသြားေျပာဆိုရင္ ကရင္ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းေၾကာင္းေတြ၊ ၿဗိတိသွ်တပ္မေတာ္တြင္း သူတို႔တာဝန္ယူဖူးခ်ိန္ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပတတ္ တယ္။

သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ေခတ္ႀကီး ၅ ေခတ္ကို တမ်ဳိးတဖံု အဓိပၸါယ္ ျပန္ဖြင့္ေပးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ က ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မွာ တကၠသိုလ္အထိ ဖတ္ၾကရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သမိုင္းျဖစ္စဥ္မွာ ေခတ္ႀကီး ၅ ေခတ္ ကို ျဖတ္ၾကရတယ္။
၁။ သမိုင္းဦး ဘံုေျမေခတ္
၂။ ေက်းပိုင္ကၽြန္ပိုင္ေခတ္
၃။ ေျမရွင္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္
၄။ အရင္းရွင္ေခတ္
၅။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ .. စသည္ျဖင့္ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကရတယ္။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ ေရာက္မွသာလွ်င္ မတရားမႈ အဖံုဖံု ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမယ္။ လူလူခ်င္း ေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြ ကင္းေဝးလို႔ သာယာ ဝေျပာေသာ လူ႔ေဘာင္သစ္ကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ စသျဖင့္ သင္ၾကားခဲ့ၾကရသကိုး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႔ ေဆြးေႏြးခ်က္ ေတြမွာ သူတို႔က ထပ္ၿပီး အေသးစိတ္ေျပာလာတယ္။ က်ေနာ္တို႔က လူတိုင္း ပိုင္ဆိုင္မႈမရွိတဲ့၊ အားလံုး ညီတူညီမွ် ပိုင္ဆိုင္ ၾကတဲ့ သမိုင္းဦး ဘံုေျမကို ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းလာၾကရတယ္။ အဲဒီမွာ လူေတြအခ်င္းခ်င္းၾကား ျပႆနာနည္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္မႈ ျဖစ္လာၾကတဲ့ အခါ အုပ္စုအခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္တယ္၊ သိမ္းသြင္းတယ္။ အင္အားႀကီးသူက အင္အား နည္းသူကို အႏိုင္ယူတဲ့ ေက်းပိုင္ကၽြန္ပိုင္ေခတ္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ လူတခ်ဳိ႔က သခင္ျဖစ္ၿပီး လူတခ်ဳိ႔က ကၽြန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီမွာ ဖိႏွိပ္ေခါင္းပံုျဖတ္မႈ၊ ဂုတ္ေသြးစုတ္မႈေတြ စတင္လာခဲ့တယ္။ လူဟာ ပိုင္ဆိုင္မႈပစၥည္းတခုသဖြယ္ ျဖစ္သြားၿပီး ေက်းကၽြန္ေတြသဖြယ္ ေရာင္းစားစရာ ကုန္ပစၥည္း ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္တဆင့္မွာေတာ့ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ေခတ္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ၿမိဳ႔ျပႏိုင္ငံေတာ္ေတြ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ဘုရင္ေတြက သူတို႔ ခြန္အားရွိၿပီ ထင္တဲ့အခါ ေဘးနားကၿမိဳ႔ျပ ႏိုင္ငံေတာ္ေတြကို တိုက္ခိုက္ၾကတယ္။ သိမ္းပိုက္ ႏိုင္ငံထူေထာင္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရာဇဝင္ေတြထဲက စကားနဲ႔ ေျပာရင္ လက္ရံုးဆန္႔တန္းၾကတယ္။ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ဒီအဆင့္ဟာ မလြဲမေသြ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာဘုရင္ အင္အားႀကီးလာရင္ မြန္ကိုတိုက္တယ္၊ ရွမ္းကိုတိုက္တယ္၊ ယိုးဒယားကိုတိုက္တယ္။ လာအိုအထိ တိုက္တယ္။ ဒီလို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတာဟာ မလြဲမေရွာင္သာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကရတဲ့ သမိုင္းပဲ။ သူတို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ နားလည္တယ္။ စစ္ပြဲေတြဟာ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း မုန္းလို႔တိုက္တာမဟုတ္ဘူး။ ဘုရင္ (ပေဒသရာဇ္) ေတြ၊ အင္ပိုင္ယာျပည့္ရွင္ ေတြရဲ႔ ဆႏၵေတြနဲ႔သာ တိုက္ၾကတာ ျဖစ္တယ္… လို႔ သူတို႔က ရွင္းျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔ အခုတိုင္ စစ္တိုက္ေနၾက တာလဲ… ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း မုန္းလို႔မဟုတ္ဘူး။ အုပ္စိုးသူလူတစုရဲ႔ လိုအင္ဆႏၵေၾကာင့္ သာ စစ္တိုက္ေနၾကတာ။ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူအခ်င္းခ်င္းက မုန္းလို႔မျဖစ္ဘူး၊ ခ်စ္ၾကည္ၾကရမယ္။ စစ္တိုက္ခိုင္းေနတဲ့ စစ္အစိုးရသာ ဘံုရန္သူျဖစ္တယ္… စသည္ျဖင့္ သူတို႔ ေတာ္လွန္စစ္ဆင္ႏႊဲေနၾကရျခင္းရဲ႔ တရားကို ထူေထာင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း သေဘာက်ၾကတယ္။

တခါ က်ေနာ္တို႔ကို တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြက ေဆြးေႏြးျပတယ္။
"က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပႆနာက ဒီမိုကေရစီဆိတ္သုဥ္းမႈ ျပႆနာ နဲ႔ တိုင္းရင္းသားအေရး ျပႆနာ၊ တခုတည္း ေျဖရွင္းလို႔ မရႏိုင္ဘူး" က်ေနာ္တို႔ လက္ခံၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတာထဲ ထြက္လာခါစေတာ့ ဒီမိုကေရစီအေရးပဲ။ အခုေတာ့ တိုင္းရင္း သားအေရးကိုပါ ေက်ာပိုးဖို႔ လက္ခံလာၾကတယ္။ "အဆက္ဆက္ အုပ္စုိးခဲ့တဲ့ ျမန္မာအစိုးရအဆက္ဆက္နဲ႔ ဗမာပါတီ အဆက္ဆက္က တုိင္းရင္းသား ျပႆနာကို ဘယ္လိုသေဘာထားၾကသလဲ။ တိုင္းရင္းသားျပႆနာကို ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးဖို႔ စိတ္ဆႏၵမရွိၾကဘူး။ ႏိုင္ငံေရး အာသီသ မရွိၾကဘူး။ ဖိႏွိပ္တယ္။ မဟာဗမာ လူမ်ဳိးႀကီးဝါဒကို က်င့္သံုးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေတြ က်ရႈံးရတာပဲ" လို႔ ဆိုတယ္။ က်ရႈံးသြားတဲ့ ဖဆပလ အစိုးရနဲ႔ ဖဆပလ ပါတီႀကီး၊ ေလာေလာလတ္ လတ္ ၿပိဳကြဲသြားတဲ့၊ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ (မဆလ) အစိုးရနဲ႔ (မဆလ) ပါတီ၊ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ အင္အား ေသာင္းခ်ီရွိေနရာကေန ၿပိဳကြဲသြားတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ-ဗမာျပည္ (ဗကပ) ကို ဥပမာေပးၾကတယ္။ "တိုင္းရင္းသားအေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မူဝါဒမမွန္တဲ့ ပါတီေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ျမန္မာျပည္မွာ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးၾကရတာပဲ။" သူတို႔က ဒီလိုနိဂံုးခ်ဳပ္ၾက တယ္။ [အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အာဏာရပါတီ NLD ရဲ႔ တိုင္းရင္းသားေရးရာ မူဝါဒေတြက ဘယ္သို႔ရွိမလဲ စသည္ျဖင့္လည္း ေစာေၾကာစဥ္းစားေနမိတယ္။]

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ABSDF ဗဟိုေကာ္မီတီ အစည္းအေဝး၊ ညီလာခံေတြမွာ တိုင္းရင္းသားေရးရာ မူဝါဒေတြကို စဥ္းစားၾက တယ္။ တိတိက်က်ေဆြးေႏြးၾကပိုင္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖက္ဒရယ္မူကို အတည္ျပဳလက္ခံၾကတယ္။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရး/ ေပၚထြန္းေရးဟာ အေရးႀကီးေၾကာင္းနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖက္ဒရယ္မူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေလ့လာဖို႔ အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ၾကတယ္။     

ဒီကာလထဲမွာ တိုင္းျပည္ထဲမွာ ဖိႏွိပ္မႈေတြက တိုးလာေနတယ္။ ေက်ာင္းေတြက ပိတ္ထားဆဲ၊ အစိုးရက ေက်ာင္းသား သမဂၢ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားသူေတြကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ တိုင္းျပည္ထဲမွာ အံတုလႈပ္ရွားမႈ နည္းနည္းကေလးကိုမွ် သည္းညည္းမခံႏိုင္တဲ့ မူဝါဒကို က်င့္သံုးလာတယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၃ ရက္ေန႔မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႔ မိခင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ ကြယ္လြန္တဲ့ စ်ာပနအခမ္းအနားမွာလည္း ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကို ရွာေဖြဖမ္းဆီးတာေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ (ဗကသ) ဥကၠ႒ ကိုမင္းကိုႏိုင္ကို ဖမ္းလိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ ဒု-ဥကၠ႒ကိုသက္ထြန္းကို ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္း လိုက္ျပန္တယ္။ ဧၿပီလထဲမွာ ကိုေအာင္ဒင္ အပါအဝင္ ဗကသေခါင္းေဆာင္ေတြ ထပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးခံရျပန္တယ္။ လူ႔ေဘာင္ သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ ကိုမိုးသီးဇြန္ကလည္း ဖမ္းဆီးခံရမယ့္ အေရးျမင္ပံုရတယ္။ အဲသည္ေတာ့ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ သၾကၤန္အၿပီးေလာက္မွာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ကို ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲေဘာ္ မ်ားလည္း သူနဲ႔အတူ နယ္စပ္ေဒသကို တဖြဲဖြဲ လိုက္လံထြက္ေျပးလာၾကတယ္။ အခ်ဳိ႔က ရွမ္းျပည္နယ္ အက္စ္၊ အက္စ္၊ ေအ စခန္းေတြဖက္ တက္သြားၾကသလို၊ အခ်ဳိ႔က က်ေနာ္တို႔ ဘုရားသံုးဆူ (၁၀၁) စခန္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ေဆးတကၠသိုလ္-၂ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသား (က်ေနာ္တို႔အေပၚ စီနီယာတန္းက) ကိုေဇာ္ ထြန္း၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က ဆရာဦးျမင့္လိႈင္တို႔လည္း ဘုရားသံုးဆူစခန္းကို ပူးေပါင္းေရာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔ျဖစ္ပံုက ဒီလို။ က်ေနာ္တို႔ ABSDF ဖြဲ႔စည္းၿပီး မၾကာခင္ေလာက္မွာပဲ၊ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးအတြက္ အႀကီးဆံုးတပ္ေပါင္းစု Democratic Alliance of Burma (DAB)- ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (မဒမခ) တပ္ေပါင္းစုကို ဖြဲ႔တယ္။ ဒီေအဘီမွာ အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းစံု ပါဝင္ၾကၿပီး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢလိုမ်ဳိး သပိတ္တုန္းက ပါဝင္လာၿပီး၊ ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ ရဟန္းပ်ဳိေတြလည္း ပါဝင္ၾကတယ္။ ရဟန္းေတြက ႏိုင္ငံေရး-စစ္ေရးမွာ ပါဝင္သင့္သလားဆိုၿပီး အေစာပိုင္းမွာ ကန္႔ကြက္မႈေတြ ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စစ္ေရးဆိုင္ရာဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားမွအပ ပါဝင္ေဆြးေႏြးခြင့္ ရွိသည္ဆိုၿပီး၊ ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢကို လက္ခံပါဝင္ေစတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဇီဝေဗဒဌာနက နည္းျပ ဆရာဦးျမင့္လိႈင္၊ ကိုေဇာ္ထြန္းတို႔ကေတာ့ ရန္ကုန္မွာကတည္းက သူတို႔ဦးေဆာင္ပါဝင္ေတာ့ အေထြေထြသပိတ္ေကာ္မီတီ (General Strike Committee- GSC) ကို ဒီေအဘီမွာ အဖြဲ႔ဝင္ ဝင္တယ္။ ျပည္တြင္းကိုယ္စားျပဳ ဆိုေပမယ့္ လူနည္းနည္းပဲ ပါတယ္။ ေနာက္ ပိုင္းမွာ သူတို႔က ကရင္နီတိုးတက္ေရးပါတီ (KNPP) နယ္ေျမကတဆင့္ ျဖတ္လို႔ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္း (ဗကပ) တပ္ဖြဲ႔ ေတြ ရွိရာဆီ ခရီးရွည္ခ်ီတက္ၾကဖို႔ အစီအစဥ္လုပ္ၾကတယ္ ဆိုတယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူ ေရွ႔ေနကိုေက်ာ္လင္း၊ ရခိုင္တဦးတို႔ ပါဝင္တယ္။ သူတို႔ကို ေကအဲန္ပီပီဥကၠ႒ ေစာေမာ္ရယ္က ခရီးဆက္မသြားဖို႔ ဟန္႔တားထားလိုက္တယ္။ ဖမ္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အဲသည္ ကရင္နီစခန္းမွာ အတန္ၾကာေနလိုက္ၾကရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ကလည္း တိုက္တြန္း တာနဲ႔ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ ဘုရားသံုးဆူစခန္းကို ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ (DPNS) လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီဝင္ ရဲေဘာ္ေဟာင္း ေတြ က်ေနာ္တို႔စခန္းကို ေရာက္လာတာ တခုေကာင္းတယ္။ ျပည္တြင္းကို ေျမေအာက္ (UG) ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း ပြင့္လာတယ္။ ဆိုးက်ဳိးတခုကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ တပ္ရင္း (၁၀၁) ၂-ျခမ္းကြဲဖို႔ အေၾကာင္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ 

ကိုမိုးသီးဇြန္ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေရာက္လာၿပီးေနာက္၊ ဘန္ေကာက္သံရံုးေရွ႔တြင္ ဆႏၵျပပြဲ ပါဝင္စဥ္

Monday, November 13, 2017

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၆)

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၆)

က်ေနာ္ စခန္းဥကၠ႒အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခံရၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ၊ စစ္သင္တန္းဆင္းပြဲ က်င္းပဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ရက္စြဲ ေသခ်ာမမွတ္မိေပမယ့္ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လထဲ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္။ စစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္၊ ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ႔နဲ႔ ခ်ီတက္အေလးျပဳ ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ အမွန္တကယ္က အခုစစ္သင္တန္းက်င္းပေနစဥ္မွာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သင္တန္းသားပဲ။ လုပ္အား ထည့္ဝင္မႈကလည္း သာမန္သင္တန္းသား တေယာက္လုိပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း ကံတရားအရ သင္တန္းဆင္း စစ္ေၾကာင္းက စခန္းဥကၠ႒ က်ေနာ့္ကို ခ်ီတက္အေလးျပဳရဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ယူနီေဖာင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းျပင္ဆင္ခ်ိန္ မရလိုက္ဘူး။ သိပ္မေတာ္တဲ့ ေျပာက္က်ားယူနီေဖာင္းတစံုကို လက္ေခါက္၊ ေျခေခါက္ဝတ္၊ သိပ္မေတာ္တဲ့ စစ္ဖိနပ္တစံု နဲ႔ သင္တန္းဆင္းပြဲ ၿပီးသြားတယ္။ သင္တန္းဆင္းပြဲမွာ ဘယ္လိုမိန္႔ခြန္း ေပးမိတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြၾကား ညီညြတ္ေရးနဲ႔ မၿပီးေသးတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးခရီးကို အင္တိုက္အားတိုက္ ဆက္လုပ္ၾကဖို႔ ေလာက္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သင္တန္းၿပီးေတာ့ ေရွ႔တန္းဆင္းၾကဖို႔ ျပင္ဆင္မႈေတြ ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔က မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုစစ္ရံုးနဲ႔ သြား ေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ လက္နက္ေတြ၊ က်ည္ေတြ ငွားၾကရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဖက္က လုပ္ခ်င္တဲ့ စစ္ေရးအစီအစဥ္ကိုလည္း တင္ျပၾကရတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္က က်ေနာ္အဓိက ဆက္ဆံရတာက ေက်ာင္းသားေရးရာ တာဝန္ခံ ႏိုင္ဗညားေအာင္နဲ႔ စစ္ေရးကိစၥဆိုရင္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုစစ္ေကာ္မရွင္ တြဲဘက္အတြင္းေရးမွဴး ႏိုင္ပန္းသာနဲ႔ ဆက္ဆံရတယ္။ သူက အရပ္မနိမ့္မျမင့္၊ ခပ္ပိန္ပိန္ပါးပါးပဲ။ စကားေျပာရင္ ေလေအးေလးနဲ႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႏိုင္ငံေရးပို႔ခ်ေဆြးေႏြးမႈေတြ လုပ္တယ္။ က်ေနာ္ေလးစားမိတဲ့ မြန္ေခါင္းေဆာင္ထဲမွာပါတယ္။ [ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ လက္နက္ခ်သြားတယ္ၾကားေတာ့ က်ေနာ္အေတာ္အံ့အားသင့္ရတယ္၊ နားမလည္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္မိတယ္။] ေနာက္ပိုင္းမွာ ေတာ့ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေထာမြန္ (ယခု ပါတီဥကၠ႒)၊ အဲသည္အခ်ိန္က ဒု-ဥကၠ႒ ႏိုင္ထင္ (ကြယ္လြန္) နဲ႔ အဓိက ဆက္ဆံရတယ္။ ဥကၠ႒ႏိုင္ေရႊက်င္ကေတာ့ ၿမိဳ႔နဲ႔ တပ္ေပါင္းစုမွာ ေနတာမ်ားၿပီး၊ တခါတေလမွ က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ရတယ္။ သူကေတာ့ လူျဖဴျဖဴ ေက်ာ့ေက်ာ့၊ အက်ၤီပုဆိုးဝတ္ရင္လည္း ႏုတဲ့အေရာင္ေတြ ေရြးခ်ယ္ဝတ္ တတ္တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ထက္စာရင္၊ မင္းသားတေယာက္နဲ႔ေတာင္ ပိုတူေနေသးတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ ၂၀ ေရွ႔တန္းထြက္ဖို႔ လက္နက္၊ က်ည္ရတယ္။ မြန္ရဲေဘာ္ေတြက ပထမပိုင္းမွာ ဒီေက်ာင္းသားေတြက ဗမာအခ်င္းခ်င္းတိုက္ပါ့မလားဆိုတဲ့ သံသယေတြ ရွိေနေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း တိုက္ပြဲအခ်ဳိ႔ျဖစ္ၿပီးမွသာ ယံုၾကည္မႈရလာ ၾကတယ္။ အဲသလို ေရွ႔တန္းထြက္ၾကဖို႔ လူေရြးၾကတဲ့အခါမွာလည္း ျပႆနာႀကီးတယ္။ သူလည္း ေရွ႔တန္းသြားခ်င္၊ ကိုယ္ လည္း ေရွ႔တန္းသြားခ်င္ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း ေရွ႔တန္းသြားပါရေစ ေတာင္းဆိုေနၾက တယ္။ ေနာက္ဆံုး သင့္ေတာ္သူ ရဲေဘာ္ ၂၀ ကို ေရြးလိုက္တယ္။ (ေရွ႔တန္းထြက္ဖို႔ မပါရလို႔ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေရး အဖြဲ႔ဝင္ ရဲေဘာ္ေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒညတစခန္းဖက္ကို ကူးေျပာင္းသြားၾကတယ္။) ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ေမလေလာက္မွာ စစ္ေၾကာင္းစထြက္ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ႀကီး ကိုဝင္းႏိုင္ဦးက ေဆးမွဴးလိုအပ္ခ်က္အရေရာ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဦးေဆာင္ ဖို႔ပါ။ စစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ပါသြားခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္း (၁၀၁) က စစ္ေၾကာင္းေတြကို နာမည္ေပးရာမွာ ေရာင္နီ-၁၊ ေရာင္နီ-၂ စသည္ျဖင့္ ေပးတယ္။ ေရာင္နီ-၄ အထိ ရွိခဲ့တယ္။ တပ္ရင္း (၁၀၂) ကလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ စစ္သင္တန္းေတြ ၿပီးသြားတဲ့အခါ စစ္ေၾကာင္းေတြ စုဖြဲ႔လႈပ္ရွားတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ စစ္ေၾကာင္းေတြကို ေအာင္ဆန္း-၁၊ ေအာင္ဆန္း-၂ စသည္ျဖင့္ နာမည္ေပးတယ္။ အထူးသျဖင့္ မုဒံုဂြင္နဲ႔ ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီး ေတာင္ေပါက္ ၂၄-ရြာ မြန္-ကရင္ ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေဒသမွာ စစ္ေၾကာင္းလႈပ္ရွားၾကတာ မ်ားတယ္။

မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဒု-ဥကၠ႒ ႏိုင္ႏြန္လာ ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၈၉ ၾသဂုတ္လ ၈-ရက္ (၈၈၈၈) ပထမႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနား မွာေတာ့ ကိုတင္စိုး ေနာင္၊ ကိုဝင္းႏိုင္ဦးတို႔ စစ္ေၾကာင္းက မုဒံုအေပၚဖက္ ေတာင္ေၾကာမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ သူတို႔အစီအစဥ္ က မုဒံု၊ ကမာဝက္မွာရွိတဲ့ တပ္ရင္းစခန္းတခုကို ေရာ့ကက္နဲ႔ ပစ္ဖို႔ပဲ။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ တပ္ေတြနဲ႔အတူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေထာမြန္လည္း ပါလာတယ္။ ကိုဝင္းႏိုင္ဦးက ျပန္ေျပာျပတယ္။ "က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းပဲ။ ေအာက္မွာ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ကားေတြသြားေနတာ၊ တပ္ရင္းစခန္းကို အေဆာင္ေတြ အစီအရီေလး ေတြ႔ေနရတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ေနမိတယ္။ မနက္ျဖန္မနက္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအေဆာက္အဦးေတြ မီးေလာင္ပ်က္စီးမွာကို ေတြးေနမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဆီမွာက 2.75 Rocket launcher ေတြ ပါလာခဲ့တယ္။ နက္ျဖန္ေတာ့ အပီ ပစ္ၿပီ" သူက ျပန္ေျပာျပတယ္။ သူ ေျပာတဲ့ 2.75 ေရာ့ကက္ဆိုတာ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ထဲ ေဖာေဖာသီသီ ဝယ္လို႔ရတယ္။ ေဒၚလာ ၁၀၀ ေအာက္ပဲ ေစ်းရွိတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံကထုတ္မွန္း ေသခ်ာေတာ့ မသိဘူး။ အမွန္က ေလယာဥ္ေပၚကေန ေဝဟင္၊ ေလယာဥ္ေပၚကေန ေျမျပင္ကို ပစ္တဲ့လက္နက္မ်ဳိးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို ေလွ်ာ့တိုက္ပစ္လို႔ ရေအာင္ စီစဥ္တဲ့အခါ ပစ္လို႔ရတယ္။ ၁၀-ကီလိုမီတာ ေက်ာ္ သြားတယ္။ [ https://en.wikipedia.org/wiki/Folding-Fin_Aerial_Rocket ]  
ေနာက္တေန႔ မနက္ေရာ့ကက္ပစ္ဖို႔ စီစဥ္ေတာ့ သူစိတ္ဓာတ္က်ပံုကို ေျပာတယ္။ ေရာ့ကက္ပစ္ရေအာင္ ေလွ်ာက္ေျမာင္း၊ ခ်ိန္တြယ္ပစ္ရတဲ့ စနစ္ေတြ ေသခ်ာပါမလာဘူး။ ေရာ့ကက္ကို သစ္ပင္မွာ ဖာ့ခယ္မ (ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားဝတ္တဲ့ ခါးပတ္ နံငယ္ပိုင္း) နဲ႔ ခ်ည္လိုက္တယ္။ ပထမတလံုး ထြက္သြားတယ္။ ဘယ္က်မွန္း မသိဘူး။ ပစ္မွတ္ထက္ကို အေဝးႀကီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ခ်ိန္၊ ပြဲၿပီးေတာ့ ေရာ့ကက္ ၁၁ လုံးေလာက္ပစ္တာ ၁ လုံးပဲ စစ္တပ္ဝင္းထဲက်ခဲ့ တယ္။ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာလည္း မရွိေလာက္ဘူးထင္တယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ကခ်င္ ေကအိုင္အို ဥကၠ႒ ဦးဘရန္ဆိုင္းက မြန္ျပည္သစ္ပါတီကို ပိုက္ဆံထုတ္ေပးၿပီး၊ ဘုရားသံုးဆူေဒသက  ေက်ာင္းသားစခန္းေတြအတြက္ လက္နက္ (၈၀) ဝယ္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းမ်ဳိးၾကားရတယ္။ ABSDF ဥကၠ႒  ကိုထြန္း ေအာင္ေက်ာ္လည္း သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ ဒီအခ်က္ကို ေရးထားတယ္။ ဟုတ္-မဟုတ္ေသခ်ာေတာ့ မသိဘူး။ သူေရးထားတာ ေတာ့ ဒီသတင္းၾကားၿပီးေနာက္ ကိုစိုးေလး (ဘုရားသံုးဆူစခန္း ၁၀၁ က EC)၊ ကိုေအာင္ၾကည္ဦး၊ ကိုကိုႏိုင္ (တပ္ရင္း ၁၀၂) နဲ႔ မြန္ျပည္သစ္ပါတီဗဟိုကို လက္နက္ထုတ္ဖို႔ သြားတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ မရခဲ့ဘူး။ ေပးၿပီးၿပီလို႔ ႏိုင္ထင္က ျပန္ေျပာ လိုက္တယ္။ သူကေတာ့ အဆိုးျမင္နဲ႔ ေဖာ္ျပထားတယ္။ (ထြန္း၊ စာ ၃၁၂-၃၁၃) က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေသခ်ာမသိႏိုင္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ၁၀၁-၁၀၂ တပ္ရင္းေတြကို ထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ လက္နက္ေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက အလက္ (၈၀) မရွိတာေတာ့ က်ိန္းေသတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြၾကားထဲမွာ စိတ္အပန္းေျဖစရာ ကိစၥေလးေတြ ရွိေနတယ္။ စခန္းက ထြက္ခြင့္ရတဲ့အခါ မြန္ဗဟို ထဲက အမ်ဳိးသမီးတပ္ကို သြားလည္တဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ မြန္-ကရင္စစ္ပြဲတုန္းက မြန္အမ်ဳိးသမီးတပ္က နာမည္ႀကီးၿပီး တပ္မွဴးမပုက နာမည္ေက်ာ္တယ္။ တပ္အဝင္မွာ သူတို႔မြန္စာနဲ႔ ဒပ္စမြတ္ဗရဲ (ဒပ္သြပ္ၿဗဲ) [အမ်ဳိးသမီးတပ္] လို႔ ေရးထား တာကို က်ေနာ္တို႔က ေပါင္းဖတ္လို႔ရတဲ့ အသံထြက္အတိုင္း 'ဒပ္သြပ္ျဗဲ' လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ အဲသလို သြားလည္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ဟိုက ဖမ္းထားၿပီး ျပန္လႊတ္မေပးတာလည္း ရွိတယ္။ ေက်ာင္းသားေရးရာ တာဝန္ခံ ႏိုင္ဗညားေအာင္ လိုက္ထုတ္ေပးမွ ဒီရဲေဘာ္ေတြ စခန္းျပန္ၾကရတယ္။ ႏိုင္ဗညားေအာင္လည္း အဲသလိုကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ရေသးတယ္။

စခန္းအနီးမွာ အရက္ပုန္းေရာင္းတဲ့ ေလာရွမ္း (Lao-Thai) မေလး အမြန္ဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္။ သူက အရက္ေရာင္း ေတာ့ သူ႔ကို သြားပိုးပန္းခ်င္သူေတြက အရက္ဝယ္ေသာက္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔က (ဗကသ) က လႊတ္လိုက္တဲ့ တပ္မွဴးႀကီး ေတြလည္း အမြန္ဆိုင္မွာ ပြဲက်ေနတာ ျမင္ရတယ္။ (အသိေတြပါ)။ တရက္မွာေတာ့ အမြန္က က်ေနာ္တုိ႔ေဆးရံုကို ေရာက္ လာတယ္။ သူ႔အေဖကို ဘိန္းျဖတ္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး လာျပတာ။ က်ေနာ္လည္း ဘိန္းတခါမွ မျဖတ္ဘူးသလို အေတြ႔အၾကံဳလည္း မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ အစိမ္းျဖတ္ရတယ္။ သူ႔အေဖ ဘိန္းျဖတ္လို႔ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာေတြ သက္သာေအာင္၊ ဆားရည္ခ်ိတ္ေပး၊ အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္ေဆးေပး၊ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ပဲ လုပ္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေစာပိုင္းမွာ ဘိန္းျဖတ္ရင္ျဖစ္တဲ့ လကၡဏာေတြ သူ႔ အေဖမွာ ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ ၂-၃ ရက္ၾကာေတာ့ သက္သာလာတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွခ်ည္လား ဆိုၿပီး နည္းနည္းဘဝင္ျမင့္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ သိတယ္။ သူ႔သမီး 'အမြန္'က ထမင္းခ်ုိင့္လာပို႔ရင္း ဘိန္းကိုခိုးေပးေန တာကိုး။ အဲသည္ေတာ့ လကၡဏာေတြ ေပ်ာက္သြားတာေပါ့။ ဘိန္းကေတာ့ မျပတ္ပါဘူး။ အမြန္တို႔ဆိုင္မွာလည္း က်ေနာ္ တို႔ ရဲေဘာ္ေတြ စက္က်တယ္။

ဘုရားသံုးဆူစခန္းအေၾကာင္း ေျပာရင္၊ မပါမျဖစ္ကေတာ့ မြန္ပ်ဳိျဖဴေခ်ာ မျဖဴ-မနီပဲ။ သူတို႔က ဘုရားသံုးဆူရြာမွာ ေကာ္ဖီ ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားၾကတယ္။ သူတို႔က ႏြမ္းပါးေပမယ့္၊ ဣေျႏၵသိကၡာရွိတယ္၊ အေနအထိုင္တတ္တယ္။ သူတို႔ကို လာ ပိုးပန္းမွန္း သိေပမယ့္၊ ေမာင္ေက်ာင္းသားေတြကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ ဆက္ဆံတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔စခန္းက ေက်ာင္းသားေတြလည္း ခရီးတနာရီေက်ာ္ ဘုရားသံုးဆူေက်းရြာေစ်းကို ခ်ီတက္၊ ရွိသမွ် ဝတ္ေကာင္းစားလွနဲ႔ ဟန္ေရး ျပၾကရတယ္။ ၁၀၁-၁၀၂ ABSDF တပ္ရင္း ၂ ရင္းေပါင္း စုစပ္ႀကိဳက္ၾကရတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝမ္းနည္းစရာ သူတို႔ညီအမ ႏွစ္ေယာက္က ကံေကာင္းတာလား၊ ကံဆိုးတာလား မသိဘူး၊ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔က လူေတြနဲ႔ မစြံခဲ့ၾကဘူး။

ဒီလိုေနစဥ္မွာပဲ တေန႔ ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႔မွာ ဓါးထိုးမႈ ျပႆနာျဖစ္တယ္။ တပ္ရင္း ၁၀၂ က ကိုတင္လွကို တပ္ရင္း ၁၀၁ က ရဲေဘာ္တေယာက္နဲ႔ ဓါးနဲ႔ထိုးလိုက္တာ။ ဒီဒဏ္ရာနဲ႔ ကိုတင္လွေသတယ္။ ကိုတင္လွက ရဲအရာရွိေဟာင္းလို႔လည္း ဆိုတယ္။ သူက ကိုယဥ္ေအး၊ ကိုထြန္းျမင့္တို႔ အုပ္စုက။ ဘုရားသံုးဆူေဒသကို ေရာက္လာတာ ေနာက္က်တယ္။ ေရာက္ လာတဲ့အခါ သူတို႔က တပ္ရင္း (၁၀၂) ကို ဝင္ပူးေပါင္းၾကတယ္။ သူတို႔အုပ္စုက ၿမိဳ႔ကလာၾကေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္ေယာင္ ေယာင္ရွိတယ္။ အဲဒါအျပင္ ရုပ္ရွင္ရံုသြားရင္၊ နမ့္ကိတ္ေကာ္ဖီဆိုင္ကို သြားရင္ စစ္တပ္က အီေကြးမင့္ခါးပတ္မ်ဳိးနဲ႔ ဓားေျမာင္ထိုးလို႔ သြားလာၾကတယ္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္လူႀကီးေတြကေတာင္ "ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ… ဒီေဒသမွာ အႏၱရာယ္လည္း မရွိပါဘူး။ ဓားေတြဘာေတြေဆာင္ သြားလာဖို႔လည္း မလိုအပ္ပါဘူး" လို႔ သတိေပးၾကေသးတယ္။ ျဖစ္ေန ၾကတာက က်ေနာ္တို႔ (၁၀၁) စခန္းက မုဒံုအုပ္စုေတြ၊ က်န္ရဲေဘာ္ေတြက သူတို႔ကို ၾကည့္မရဘူး။ ကိုတင္လွက ေထာင္ ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ ့ပိုၿပီး မိုက္တီးပံုေပါက္တယ္။ က်န္တာကေတာ့ ၿမိဳ ့သား-ေတာသားကိစၥေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တညမွာ ရုပ္ရွင္ရံုမီးေရာင္ေအာက္မွာပဲ က်ေနာ္တို႔ (၁၀၁) စခန္းက ရဲေဘာ္တေယာက္က ကိုတင္လွကို ဓားနဲ႔ထိုး လိုက္တယ္။ ေသသြားတယ္။ သူေဆာင္ထားတဲ့ ဓားေျမာင္နဲ႔ပဲ သူ႔ကိုျပန္ထိုးထဲ့လိုက္တာ။ ရုတ္ရုတ္သဲသဲပဲ။ က်ေနာ္တို႔ စခန္းက ရဲေဘာ္ေတြလည္း ခ်က္ခ်င္းျပန္လာၾကတယ္။ စခန္းက ဆရာေက်ာ္တင့္ကေတာ့ စစ္ေရးအေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ အေလ်ာက္ တပ္ရင္း (၁၀၂) က လာတိုက္ရင္ ျပန္ခုခံရေအာင္ ညတြင္းခ်င္းမွာပဲ၊ ကင္းပုန္းဝပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ (၁၀၂) ဖက္က လက္တုံ႔ျပန္လာတိုက္တာ မရွိခဲ့ေတာ့ ကံေကာင္းတယ္။ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႔စခန္းက ဓားထိုးတယ္လို႔ သကၤာမကင္း ျဖစ္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ ၂-ေယာက္ကို ဖမ္းလိုက္တယ္။ စခန္းမွာ အခ်ဳပ္မရွိေတာ့ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ေမာ္လၿမိဳင္ ခရိုင္ရံုးမွာ သြားခ်ဳပ္ရတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုသီရိညြန္႔ (တပ္ရင္း ၁၀၂ စခန္းဥကၠ႒) ဦးေဆာင္ၿပီး စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ ဖြဲ႔တယ္။ အေတြ႔အၾကံဳလည္း မရွိၾကဘူး။ ဒီလိုဘဲ စစ္ေဆးေမးျမန္းေတာ့ သူတို႔ကလည္း ဘူးခံျငင္းေနတယ္။ ၁၉၉၀၊ ေဖေဖၚဝါရီလ ဘုရားသံုးဆူထိုးစစ္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ခရိုင္ရံုးက သူတို႔အက်ဥ္းသားေတြကို မထိန္းသိမ္း ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ABSDF ဗဟိုျပန္ၾကားေရးအေနနဲ႔ ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာကို သတင္းေပးႏိုင္ဖို႔ အရုဏ္ဦး စာေစာင္ (Dawn journal) ကို အဂၤလိပ္လိုနဲ႔၊ ေဒါင္းအိုးေဝဂ်ာနယ္ကို ျမန္မာလို ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ိတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုကိုေလး က ျပန္ၾကားေရးဌာနကို ကိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္စာေစာင္ကိစၥမွာေတာ့ Burma Issue အဖြဲ႔က မက္စ္ အက္ဒီဂါ (Max Ediger) ကို ေက်းဇူးတင္ရလိမ့္မယ္။ သူက အေသအခ်ာ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးတယ္။ (ေနာက္ပိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံ ျပန္ဝင္ခြင့္မရဘဲ ကေမၻာဒီးယားမွာ ကြယ္လြန္သြားတယ္ ၾကားတယ္။) က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ ေတာခိုလာတဲ့ ပုသိမ္က ေက်ာင္းဆရာ မင္းဆန္းမင္းကေတာ့၊ ျပန္ၾကားေရးဌာနကို ကူမယ္ဆိုၿပီး၊ ဘန္ေကာက္တက္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ABSDF ႏိုင္ငံျခားေရးရံုးကိုေရာက္၊ ေနာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူပါလာတဲ့ ေရွ႔ေန ကိုမ်ဳိးညြန္႔ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္သြားတယ္ မသိဘူး။

စကားမစပ္ အဲသည္အခ်ိန္က ဘုရားသံုးဆူကို ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူက ဘုရား သံုးဆူ ေက်းရြာမွာ ေကအဲန္ယူရဲ႔ အေကာက္ဂိတ္မွာ ဖဒိုနန္းဒိုနဲ႔အတူ အလုပ္လုပ္တယ္။ အေကာက္ဂိတ္ဆိုတဲ့ သေဘာ အတိုင္း ေငြရႊင္တယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ABSDF စခန္းကိုလာရင္ေတာ့ ငတ္မယ္။ ျပတ္မယ္။ မွ်စ္၊ မွ်စ္ခ်ဥ္နဲ႔ ပဲသာ စားရ မယ္။ သူ ဘာတာဝန္နဲ႔ လာသလဲ မသိပါဘူး။ ၃-၄ လေလာက္အၾကာမွာ တိတ္တဆိတ္ ျပန္သြားခဲ့တယ္။ အခု NLD အစိုးရမွာေတာ့ တာဝန္ႀကီးႀကီး ထမ္းေဆာင္ေနတယ္။ 

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၅)

ဘာသာေရး စည္းရံုးမႈမ်ား

က်ေနာ္တို႔ ဘုရားသံုးဆူစခန္းရွိစဥ္ သာသနာျပဳအဖြဲ႔ေတြလည္း စခန္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ က ေစ်းကြက္အသစ္ျဖစ္ေနမလားပဲ။ ေရာက္လာတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတခုက ဂ်ိန္းဘာသာလိုမ်ဳိး အဖြဲ႔ပဲ။ သူတို႔အဖြဲ႔အစည္း အေျခခံအယူဝါဒကို PROUT (Progressive Utilization Theory) လို႔ ေခၚၾကတယ္။ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္မွာ အိႏၵိယပညာရွင္ နဲ႔ လူမႈေရးလႈပ္ရွားသူ ပရာဘတ္ ရာဂ်န္ ဆာကာ (Prabhat Ranjan Sarkar) က ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ စီးပြားေရးနဲ႔ လူမႈေရး အယူအဆလို႔လည္း ဆိုၾက တယ္။ သူက မာ့စ္ဝါဒနဲ႔ အရင္းရွင္ဝါဒၾကားက အျခားေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းေၾကာင္းတခုရွာတယ္ လို႔လည္း ဆိုတယ္။ သူတို႔ဘာသာတရားက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္၊ အပင္၊ တိရိစၦာန္ စသည့္ျဖင့္ အားလံုးကို ကာကြယ္မႈ ေပးတယ္ ဆိုတယ္။ ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ျဖစ္သူေတြက အဝါေရာင္ျခံဳထည္ကို ဝတ္ၾကရတယ္။ သတ္သတ္လြတ္စားၾကရ တယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြကို 'ဒါဒါ' လို႔ေခၚၿပီး၊ သီလရွင္ေတြကို 'ဒီးဒီး' လို႔ ေခၚၾကတယ္။ စခန္းမွာ ေဟာေျပာခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ေဟာေပါ့။ ရဲေဘာ္ေတြကိုေတာ့ သည္းညည္းခံနားေထာင္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံရတယ္။ ဒီေဟာေျပာပြဲၿပီးရင္ သူတို႔က အခ်ဳိ႔ ပစၥည္းေတြ လွဴဒါန္းမယ္။ ဖိနပ္ေတြလည္း ေဝေပးဖို႔ ပါလာတယ္။ "ေစာေစာအိပ္ရင္ ေစာင္ရမယ္၊ ေစာေစာထရင္ ဖိနပ္ ရမယ္" ဆိုတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ တစံုတရာ အဆင္ေျပသြားႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ စခန္းစာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ ေဟာေျပာ ပြဲ စီစဥ္ေပးရတယ္။ သူတို႔ ေဟာေျပာတာကလည္း ဟုတ္သား၊ သိပၸံနည္းက်သလိုလို။

"တိရိစၦာန္ေတြဟာ မူလက ေရေန သတၱဝါေတြ၊ ကမၻာႀကီး ေရလႊမ္းစဥ္ကာလ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔က ကုန္းတပိုင္း၊ ေရတပိုင္းသတၱဝါ (amphibious animals) ေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေရထဲကေန ကုန္းေပၚကိုတက္လာၾကတယ္။ အဲဒီ အတြက္ေၾကာင့္ ကုန္း (ေျမ) ကို သိပ္ခင္တြယ္တယ္။ ငါ့ေျမ၊ ငါ့လယ္ကြက္၊ ငါ့ေဒသ၊ ငါ့ႏိုင္ငံ …စသည္ျဖင့္ တြယ္တာ ၾကတယ္"။ ေျမႀကီးကို အစြဲအလန္းႀကီးၾကပံုေတြကို ေဟာတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး။ အိႏၵိယဗံုတိုသံနဲ႔ ကၾကရေသး တယ္။ "ဘာဘာနမ္၊ ေကဘာလံ" ဒီလိုစာသားကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ ဆိုၿပီး ကၾကရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက ရဲေဘာ္ေတြ ကေတာ့ ဘာာဘာနမ္တင္ မကေတာ့ဘူး။ 'ျမနႏၵာ ေနညိဳညိဳ ရစ္ကာသန္းေတာ့' ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ သူတို႔လည္း ေက်နပ္ ၿပီး ျပန္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဖိနပ္ေတြ၊ အေထာက္အပံ့ေတြရတယ္။ တခုပဲ စိုးရိမ္မိတယ္။ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းတင္ သြားေတာ့ ဒီဗီဒီယိုကိုမ်ား စစ္အစိုးရ ရသြားရင္ ဒုကၡဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ေတာထဲမွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါရၿပီး ရူးေၾကာင္ကုန္ၾကၿပီလို႔ ဝါဒျဖန္႔ရင္ ဒုကၡ။ [အဲသည္အဖြဲ႔က ယခုတိုင္ စံခရပူရီၿမိဳ႔ကေလးမွာ တရားထိုင္စခန္းတခုေဆာက္ ထားတယ္။ မိဘမဲ့ကေလးေတြကို ပညာသင္ေပးဖို႔ PROUT School ေက်ာင္းေလးတခု ဖြင့္ထားဆဲပဲ။]

ေနာက္တခုကေတာ့ ထိုင္ဝမ္အဆက္အသြယ္ တာအိုဝါဒ (Taoism) ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပဲ။ ၾကည့္ရတာ မြန္ျပည္သစ္ကို စစ္ သင္တန္းေက်ာင္းေပးတဲ့ အကူအညီနဲ႔အတူ ဘာသာေရးအဖြဲ႔လည္း ေရာက္လာပံုရတယ္။ သူတို႔ေက်ာင္းကို မြန္ျပည္သစ္ ပါတီ ဌာနခ်ဳပ္နားမွာ ေဆာက္ထားတယ္။ ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္က သာမန္အခ်ိန္မွာ လူလိုပဲ ဝတ္တယ္။ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္း ခါနီးမွ အျဖဴေရာင္ ဝတ္ရံုရွည္ႀကီးကို ျခံဳလိုက္ရတယ္။ ဆုေတာင္းဝတ္ျပဳတယ္။ သူတို႔ေက်ာင္းကိုသြားရင္ သတ္သတ္လြတ္ ထမင္းေကၽြးတယ္။ သတ္သတ္လြတ္ ဆိုေသာ္လည္း တကယ့္ အသား၊ ငါးေတြလို အျမင္အရ ေကာင္းေကာင္းစီမံထား သလို၊ အရသာကလည္း ေကာင္းလွတယ္။ ဒီေနရာကလည္း က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ငတ္ႀကီးက် စားေသာက္ဖို႔ ေနရာတခုပါပဲ။ သူတို႔ကန္ေတာ့ရတဲ့ နတ္ဘုရားထဲမွာ ကြမ္ယင္မယ္ေတာ္ပါတယ္။ ဗိုက္ပူပူဘိုးေတာ္ပါတယ္။ အျခား က်ေနာ္တို႔ အမည္အားျဖင့္ မသိႏိုင္ေသးတဲ့ တရုတ္နတ္ဘုရားေတြလည္း ပါေသးတယ္။ သူတို႔ဆီသြားတဲ့အခါ က်ေနာ္ တို႔ အမည္ေတြကို ေကာင္းကင္မွာရွိတဲ့ ဘုရားဆီမွာ မွတ္ပံုတင္ register လုပ္ၾကရတယ္။ မိုင္းကိုင္စကၠဴလို စာရြက္ကေလး ေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔နာမည္ေတြကို တရုတ္ဘာသာနဲ႔ ေရးတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အဂၤလိပ္ေရးေရး၊ ျမန္မာလိုေရးေရး ရတယ္။ ဘုရားသခင္က ဘာသာေပါင္းစံု ဖတ္တတ္တယ္။ ၿပီးတဲ့အခါ အဲဒီစကၠဴပါးကေလးကို မီးရိႈ႔လိုက္တဲ့အခါ ေလထဲ လြင့္ပ်ံသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နာမည္ေတြလည္း ဘုရားဆီမွာ မွတ္ပံုတင္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ ေကာင္းေပါ့ ဆုေတာင္းေပးၾကတယ္။

အဲဒီမွာ ေျပာျပထားတဲ့ လွ်ဳိ႔ဝွက္ခ်က္တခု ရွိလာတယ္။ သိပ္ၿပီး အေရးၾကံဳရင္၊ အသက္ေဘးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ ကာလမ်ဳိးမွာ
ဒီ ဂါထာေလးကို ရြတ္ပါတဲ့။ ဘာမွန္းေတာ့ အဓိပၸါယ္ မသိပါဘူး။ "ဝူးထိုက္ေဖာ္ မီလား" လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါကို အသံထြက္ ရြတ္လို႔ မရဘူး။ တိတ္တိတ္ပဲ စိတ္ထဲက ရြတ္ရမယ္။ အသံထြက္ရြတ္ရင္ ဘုရားက ၾကားၿပီး သူ႔အတြက္ အလုပ္ရႈပ္မယ္၊ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရမယ္ေပါ့။ ဒီလို ဂါထာရြတ္လိုက္တာကို ဘုရားက ၾကားတဲ့အခါ အကယ္လႊတ္ပါလိမ့္မယ္ .. စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေနၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မြန္အမ်ဳိးသားေန႔အႀကိဳ တပ္ဖြဲ႔ေပါင္းစံု ေဘာလံုးပြဲ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း တပ္ရင္း ၁၀၁၊ ၁၀၂ ေပါင္းၿပီး ဒိုင္းယူဖို႔ ေဘာ္လံုးတဖြဲ႔ ထြက္တယ္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီကလည္း တပ္ရင္းအလိုက္ ေဘာလံုးအဖြဲ႔ေတြ ထြက္ၾကတယ္။ ဘူးသီးငါးေပါင္းေၾကာ္စာနဲ႔ ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္း အသင္းကလည္း ဝင့္ဝင့္ႂကြားႂကြား ေဘာလံုးပြဲ မွာ လာယွဥ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အသင္းမွာေတာ့ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ေတြပါတယ္။ တပ္ရင္း (၁၀၂) က ကိုယဥ္ေထြး ဆိုရင္ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ဂိုးသမား၊ တပ္ရင္း (၁၀၁) က မင္းလြင္ႀကီးဆိုရင္ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာ္လီေဘာသမား၊ အျခားနယ္အဆင့္ လက္ေရြးစင္၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းလက္ေရြးစင္ေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ သို႔ေပေသာ္လည္း အာဟာရ က မျပည့္၊ ေလ့က်င့္မႈက မရွိ၊ ငွက္စားထားတာလည္း ရွိေနၾကေသး။

ဒီလိုနဲ႔ ကန္လာၾကတာ ဖိုင္နယ္ပြဲမွာ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔နဲ႔ ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္း အဖြဲ႔တို႔ ေတြ႔ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ဒိုင္းဆုႀကီး ကို မက္သလို၊ ဆုရမယ့္ေငြသားကလည္း မက္စရာ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဗိုက္ပြဲခံသြားႏိုင္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေဘာပြဲက အႀကိတ္ အနယ္။ အရႈံးမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေဘာလံုးက က်ေနာ္တို႔ ဂိုးဘက္လည္း နီးလာေရာ၊ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအစုဆီက အသံႀကီး တခဲနက္ထြက္လာတယ္။ "ဝူးထိုက္ေဖာ္ မီလား"

ေဘာလံုးက ဂိုးတိုင္ကို ေခ်ာ္ထြက္သြားတယ္။ ဘုရားကယ္လိုက္တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ မြန္ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္း အဖြဲ႔ဖက္ ဂိုးတိုင္နားကို ကပ္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ဂိုးသြင္းေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ ရင္တခုန္ခုန္ တခဲနက္ အားေပးေနၾကရတယ္။ မြန္ရဲေဘာ္ေတြဖက္က အသံႀကီးထြက္လာတယ္။ "ဝူးထိုက္ေဖာ္ မီလား"။ သူတို႔ကလည္း တာအိုဘာသာေရး စည္းရံုးမႈ တစံုတရာ ခံၾကရတဲ့သူေတြ၊ ဒီအေၾကာင္းလည္း သိသင့္သေလာက္ သိထားၾကသူေတြ။
"ဝူးထိုက္ေဖာ္ မီလား"
"ဝူးထိုက္ေဖာ္ မီလား"  

ဒီလိုနဲ႔ ေဘာ္လံုးကြင္းတကြင္းလံုး "ဝူးထိုက္ေဖာ္ မီလား" ဆုေတာင္းသံေတြနဲ႔ ဆူညံေနခဲ့တယ္။ တာအို ဘာသာေရး အဖြဲ႔ လည္း ေဘာလံုးပြဲပရိသတ္ထဲပါတယ္။ သူတို႔လည္း မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ အေစာကပဲ ကြင္းထဲက ထြက္သြားၾကတယ္။ ပြဲၿပီးေတာ့ သေရက်တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေဘာလံုးကန္ေနစဥ္ကာလမွာ ဘုရားသခင္ကေတာ့ ေဘာလံုးကို ဟိုဖက္ သယ္ေျပးလိုက္ရ၊ ဒီဖက္သယ္ေျပးလိုက္ရ လုပ္ေနမွာေတာ့ ျမင္ေယာင္မိတယ္။ [ဒါေပမယ့္ အခုထက္တိုင္ က်ေနာ့္မိန္းမ မြန္ရြာသူကေတာ့ တာအိုဘာသာကို ဆက္လက္ကိုးကြယ္တုန္းပဲ။ အိမ္မွာလည္း ကြမ္ယင္မယ္ေတာ္ ဘုရားစင္တခု ရွိတယ္။]


ဘုရားသံုးဆူ တပ္ရင္း (၁၀၁) ရံုးခန္းေရွ႔ အမွတ္တရ

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၄)

ႏိုင္ငံေရးအကြက္မ်ား- အုပ္စုမ်ား

က်ေနာ္ထင္မွတ္မထားဘဲ ဘုရားသံုးဆူ တပ္ရင္း (၁၀၁) စခန္းဥကၠ႒အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရတယ္။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို၊ သံလြင္ ဥသုထစခန္းမွာ က်င္းပတဲ့ ABSDF အေရးေပၚ ညီလာခံမွာ ဘုရားသံုးဆူစခန္းက ေဒါက္တာ ႏိုင္ေအာင္က ဒု-ဥကၠ႒ (၂) အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခံရတယ္။ ပထမအႀကိမ္ ABSDF ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ညီလာခံတုန္းက ဥကၠ႒ -ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ဒု-ဥကၠ႒ ကိုဝင္းမိုး (ယခု USA)၊ ကိုသန္းဝင္း (အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး) (ယခု -USA)၊ တြဲဘက္ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး (၁) ကုိေအာင္ႏိုင္ (ယခု VOA ဦးသန္းလြင္ထြန္း)၊ တြဲဘက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး (၂) အျဖစ္ ကိုကိုဦး (ယခု USA) တို႔ကို ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ၁၉၈၈ ႏိုဝင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔မွာ ညီလာခံၿပီးခဲ့ တယ္။

ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သံလြင္ျမစ္ေဘးက ဦးသုထစခန္းမွာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔ကေန ၂၂ ရက္ ေန႔အထိ အေရးေပၚ ညီလာခံ ေခၚဆိုတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားသံုးဆူ စခန္းက ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္က ဒု-ဥကၠ႒ (၂) အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံုအသစ္ ျဖစ္လာတယ္။ ဥကၠ႒- ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ဒု-ဥကၠ႒ (၁) ဦးယုႏြယ္၊ ဒု-ဥကၠ႒ (၂) ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္၊ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး- ကိုသန္းဝင္း၊ တြဲဘက္ အတြင္းေရးမွဴး (၁) -စိုင္းဆာေခး၊ တြဲဘက္ အတြင္းေရးမွဴး (၂)- ကိုတင္စိုးေနာင္.. အပါအဝင္ ဗဟိုေကာ္မီတီဝင္ ၁၄ ဦး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ [ဦးယုႏြယ္ကေတာ့ ဘားအံ အထက (၁) မွာ က်ေနာ္အထက္တန္းတက္စဥ္ သခ်ၤာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာအရင္းပဲ၊ ဘားအံသားေတြ အမ်ားစုေရာက္ရွိ လာတဲ့ ဝမ္းခစခန္းကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႔ ညီလာခံ တက္ေရာက္လာခဲ့တယ္။]  

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရားသံုးဆူ စခန္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ေရာ၊ ကိုတင္စိုးေနာင္ပါ ဗဟို ေကာ္မီတီ လူႀကီးမ်ားအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ ခံရတဲ့အခါ ဘုရားသံုးဆူစခန္းမွာ ေကာ္မီတီျပန္ေရြးဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္က ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ အမ်ားစုက စခန္းဥကၠ႒အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ၾကတယ္။ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ ကေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ (၁) က ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္တဲ့ ကိုေဇာ္ဦးကို ဥကၠ႒အျဖစ္ လ်ာထားပံုရတယ္။ သူက ဘန္ေကာက္အသိုင္း အဝိုင္းမွာ ေပါက္ေရာက္တယ္။ သို႔ေသာ္ စခန္းထုနဲ႔ အေနေဝးသလို ျဖစ္လာတယ္။ ေဆးခန္းမွာ ေစတနာထားကုေပးတဲ့ က်ေနာ့္ကို အမ်ားက ေရြးတင္လိုက္ပံုရတယ္။ ကိုဝင္းႏိုင္ဦးလည္း က်န္းမာေရး တာဝန္ခံ EC အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရတယ္။ ကိုတင္စိုးေနာင္ရဲ႔ညီ ကိုတင္စိုးေမာင္ (စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား) က အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒီအခါမွာ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္က က်ေနာ္တို႔ကို ျပန္ခ်ဳပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာတယ္။ နယ္ေျမေကာ္မီတီဆိုတာ ဖြဲ႔စည္းၿပီး၊ ကိုေဇာ္ဦးကို စခန္း (၁၀၁) နဲ႔ (၁၀၂) ေပါင္း နယ္ေျမေကာ္မီတီ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ ေပးတယ္။ က်ေနာ့္စြမ္းေဆာင္မႈကို အားမရေသးလို႔ စိတ္မခ်ေသးလို႔ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ အျခားကိစၥေတြကို တြက္ဆ ေဆာင္ ရြက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

အဲသည္အခ်ိန္မွာ ABSDF ဗဟိုေကာ္မီတီမွာလည္း ျပႆနာေတြက အမ်ားသားပါ။ ကိုဝင္းမိုး၊ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ကိုကိုဦးတို႔ က ေကအဲန္ယူကို ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၿပီး မဲေဆာက္မွာ စာထုတ္ေဝတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ေကအဲန္ယူ ထိန္းခ်ဳပ္ရာေဒသထဲကို သူတို႔ကို ျပန္လာဖို႔ တားျမစ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီကာလက သတင္း ေတြကို ဘန္ေကာက္ပို႔စ္၊ သည္ေနးရွင္း သတင္းစာေတြမွာ ျပန္ဖတ္ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး ေတြမွာ 'ကရင္နဲ႔ တပ္ေပါင္းစု ေခါင္းေဆာင္ေတြက အိုမင္းေနၾကၿပီ၊ ေတြးေခၚပံု ေခတ္ေနာက္က်တယ္။ ဒီပံုမ်ဳိးနဲ႔ဆို ေတာ္ လွန္ေရး တသက္မေအာင္ျမင္ဘူး' ဆိုတာမ်ဳိး ေဝဖန္တာေတြ ဖတ္ရတယ္။ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း 'ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ခုမွလာၿပီး ေတာ္လွန္ေရးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနၾကတယ္။ လက္ေတြ႔ျဖတ္သန္းမႈ နည္းေသးတယ္' ဆိုတာမ်ဳိး ျပန္လည္ေဝဖန္တာေတြ ဖတ္ရတယ္။ ၁၉၈၉ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ဗဟိုေကာ္မီတီက ကိုဝင္းမိုး၊ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ကိုကိုဦး၊ ကိုေက်ာ္ထင္၊ ကို​ဝမ္ဟုတ္၊ ကိုအာကာစိုးေနာင္တို႔ကို ရာသက္ပန္ထုတ္ပယ္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့ တယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ တာဝန္လစ္ဟင္းတယ္၊ ABSDF ညီညြတ္ေရး ထိခိုက္ေစတယ္၊ မဟာမိတ္ေတြၾကား နားလည္မႈ လြဲေစတယ္… စသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းျပတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာ ဦးသုထစခန္း အေရးေပၚညီလာခံလုပ္တဲ့အခါမွာ ဗဟိုကို စင္ၿပိဳင္လုပ္တယ္လို႔ ယူေနၾကတဲ့၊ "ေကအဲန္ယူ နယ္ေျမ ABSDF ဗဟိုေကာ္မီတီကိစၥ" ကိုလည္း အေရးတႀကီး ေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ ေကအဲန္ယူေဒသအတြင္းမွာ ABSDF တပ္ရင္း (၂၀၁) ကေန- (၂၁၀) အထိ ၁၀-ရင္းရွိေနတယ္။ ဒီစခန္းေတြ စုစည္းၿပီး နယ္ေျမေကာ္မီတီတရပ္ ဖြဲ႔ခဲ့တယ္။ ေကအဲန္ယူက ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳထားၿပီး ဗဟိုေကာ္မီတီကို စင္ၿပိဳင္ ထားတယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္ေန႔မွာ ဖြဲ႔စည္းတဲ့၊ အဲဒီ ေကအဲန္ယူအစည္းအရံုးနယ္ေျမ ေကာ္မီတီမွာ ဥကၠ႒- ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ (ယခု မဲေဆာက္)၊ ဒုဥကၠ႒- ကိုေမာင္ေမာင္တိတ္ (ကြယ္လြန္)၊ ကိုစံေရႊေအာင္ (အတြင္းေရးမွဴး)၊ ကိုေမာင္ေမာင္စိုး (တြဲဘက္ အတြင္းေရးမွဴး-၁) (အေမရိကန္တြင္ကြယ္လြန္)၊ ကိုသန္းထိုက္ (တြဲဘက္ အတြင္းေရးမွဴး-၂) အျဖစ္ ပါဝင္ၾကတယ္။ ဒီလို ေကအဲန္ယူနယ္ေျမ ေကာ္မီတီကို ဖ်က္ေပးဖို႔ အစည္းအေဝးမွာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ေျပာတဲ့အခါ၊ ေကအဲန္ယူ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ဖဒိုဘသင္က "ဥကၠ႒ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္… ေကအဲန္ယူနယ္ေျမ ေကာ္မီတီကို ဆက္ထား ေပးပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဗဟိုကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ကူညီပါ့မယ္" ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ ဖဒိုဘသင္အၾကား တင္းမာမႈလည္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ သူစာအုပ္မွာ ေရးထားတာ ဖတ္ရေသးတယ္။ [ထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုယ္ေတြ႔ အေတြ႔ အၾကံဳမ်ား၊ လြင္ဦးစာေပ၊ ၂၀၁၇၊ စာ-၁၇၇)။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ေတြက မဲေဆာက္မွာလည္း တဗိုလ္ တမင္း ထင္ရာလုပ္ေနၾကတယ္။ ABSDF ဖြဲ႔ၿပီး ၃-လအၾကာ ေရေက်ာ္စခန္းမွာလည္း ဗဟိုကို အာဏာသိမ္းတယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။

ABSDF ဘုရားသံုးဆူ စခန္းမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနမယ္ဆိုေပမယ့္လည္း၊ သတင္းေတြက ရွိေနေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ (၁၀၁) စခန္းဟာ ABSDF စခန္းလား၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏုရဲ႔သား ဦးေအာင္ႏုဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ အင္အားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစု (ဒညတ) စခန္းတခုလိုလို ျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္က ရွိေနေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔စခန္းမွာကလည္း အလွဴရွင္ေတြ လာရင္ လူထုတ္တန္းစီ ျပရတာလည္း အေမာ၊ အလွဴရွင္ ေတြက ဘယ္သူက ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းက လာတယ္မွန္း မသိရဘူး။ ခဏခဏေတာ့ လူေတြ တန္းစီျပၾကရတာမ်ဳိး ရွိတယ္။

က်ေနာ္တို႔ စခန္းေကာ္မီတီထဲမွာ ျပည္တြင္းမွာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုကာလတုန္းက ဦးႏုဖြဲ႔စည္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ (ယာယီ) မွာ အဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ကိုရာဇာ (၁၉၇၄ ေက်ာင္းသားေဟာင္း) နဲ႔ ဦးစိုးတင့္ ဆိုသူတို႔က စခန္းေကာ္မီတီမွာ ပါဝင္ၾကတယ္။ သူတို႔က "ဖုန္းေစာင့္ဦးမယ္… ၿမိဳ႔ေပၚက ဖုန္းေစာင့္ဦးမယ္" ဆိုၿပီးေတာ့ မၾကာခဏ ဆိုသလို စံခရပူရီၿမိဳ႔ကေလးကို တက္သြားၾကတယ္။ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔၊ သို႔မဟုတ္ အေမရိကန္ကေခၚဆိုလာမယ့္ ဖုန္းတခုကို သူတို႔က ေစာင့္ေနၾကတာ။ တေန႔မွာေတာ့ သူတို႔ ဝမ္းသာၿပီး စခန္းကိုျပန္လာၾကတယ္။ သူတို႔ ဝမ္းသာၾကတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဦးေအာင္ႏုက ႏိုင္ငံျခားက အကူအညီေငြရွာလာတာ ရၿပီ၊ မၾကာခင္မွာပဲ (ဒညတ) တည္ေထာင္ ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သတင္းၾကာေတာ့ ေပ်ာ္လာၾကတာ။ စခန္းကို ဝင္ဝင္လာခ်င္း ဘားတိုက္တိုင္းကို ဆင့္ေခၚတယ္။ အလံ တိုင္ေရွ႔မွာ စုေဝးၾကမယ္။ ဝမ္းသာစရာ သတင္း ေျပာစရာရွိတယ္လို႔ ဆိုလာတယ္။ ရဲေဘာ္ေတြလည္း ဘားတိုက္အလိုက္ တန္းစီ ထြက္လာၾကတယ္။ အလံတိုင္ေရွ႔မွာ စုမိေတာ့ ဦးစိုးတင့္က စကားေျပာတယ္။ "ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာမွ မပူၾကနဲ႔ေတာ့၊ ဝမ္းသာစရာ အေျခအေနေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ အားလံုးေကာင္းၿပီ" အဲသည္မွာ သူဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္က ဦးေအာင္ႏု (ဒညတ) ဖြဲ႔ေတာ့မွာကို သူက ဝမ္းသာေနတာ၊ တကယ္က စခန္းနဲ႔ (ဒညတ) က တရားဝင္ ဘာမွ ပတ္သက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရင္းတဝက္ေရာက္မွ သူသေဘာေပါက္သြားပံုရတယ္။ စကားေရွ႔မဆက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ခ်ာခ်ာလည္ေနတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရဲေဘာ္တေယာက္က ေဖာက္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ "က်ေနာ္တို႔ အခုအခ်ိန္အထိ ဝမ္းသာစရာလည္း မေတြ႔ရေသးပါလား၊ တိတိက်က် ေျပာပါ။ ဘာဝမ္းသာစရာလဲ"။ တေယာက္တေပါက္နဲ႔ အသံေတြ ဆူညံလာတယ္။ ဦးစိုးတင့္လည္း ငိုၿပီး စင္ေပၚက ဆင္းသြားရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ (ဒညတ) အဖြဲ႔အစည္းက ဘုရားသံုးဆူနဲ႔ နတ္အိမ္ေထာင္ ေဒသအၾကား ျပည္သိမ္းစခန္းမွာ စခန္းတခုတည္ေထာင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီက အခ်ဳိ႔ ရဲေဘာ္ေတြလည္း သူတို႔စခန္းကို ေဖာက္ခြဲေရးသင္တန္းတက္ဖို႔ဆိုၿပီး ထြက္ခြာသြားၾကတာ ရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာက ခုခ်ိန္အထိ လက္နက္မရွိ၊ ေငြေၾကးမရွိ ျဖစ္ေနတုန္းကိုး။ (ဒညတ) အဖြဲ႔ရံုးက ဘန္ေကာက္မွာ ရံုးစိုက္ၿပီး ဦးညီေထြးက ဥကၠ႒၊ ဦးေအာင္ႏုက ဒု-ဥကၠ႒၊ ဦးဇာလီေမာ္၊ သံမဏိ ဗိုလ္ခင္ေမာင္၊ ဦးေအာင္ျမင့္တို႔က ဦးေဆာင္ၾကတယ္။

တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ဘုရားသံုးဆူေဒသမွာ အျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢက အင္အားမမ်ားလွ ဘူး။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ေမာ္လၿမိဳင္ခရိုင္ရံုးမွာ အေျခခ် သီတင္းသံုးတယ္။ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဦးစိန္ျမ (ခ်င္းမိုင္တြင္ ကြယ္လြန္) ဦးေဆာင္တဲ့ ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔ (Peoples' Defence Force- PDF) အဖြဲ႔လည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဆရာဦးတင့္ေဇာ္ (အမည္ဝွက္- ဆရာတီ (ၾသစေၾတလ်တြင္ ကြယ္လြန္) က PDF ရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးတာဝန္ခံ ယူထားတယ္။ ဦးစိန္ျမက ဂ်ပန္ေခတ္ စစ္တကၠ သိုလ္ဆင္း၊ ဝါရင့္စစ္သားႀကီးပါပဲ။ စမတ္က်တယ္။ ေနပံုထိုင္ပံုကအစ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး တပ္မွဴးတဦးလို ေနတယ္။ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီးလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ (၁၉၆၉၊ ၁၉၇၂)။ သူက ၁၉၇၁ ခုႏွစ္၊ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဖက္က အႀကီး အက်ယ္ ထိုးစစ္ဆင္လာတဲ့ ကြမ္းလံု-ဟိုက္ကမ္းပါး ရက္ (၄၀) တိုက္ပြဲကို စီမံခုခံခဲ့သူ၊ ျမန္မာျပည္မွာ တပ္ေတြအမ်ားႀကီး ကို ကိုင္ၿပီး ခုခံစစ္ဆင္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာမွဴး (မဟာဗ်ဴဟာ ကြပ္ကဲမႈ ဌာနခ်ဳပ္မွဴး) ဆိုတာ သူတေယာက္ပဲ ရွိခဲ့သူဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေျပာဆိုတာ ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီကာလအေျခအေနကို သူ႔ကို ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ "ဦးေနဝင္းက ဂ်ာမဏီကို ခရီးထြက္သြားတယ္။ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ လုပ္ေနတဲ့ ဦးစန္းယုက စစ္မတိုက္တတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္ထဲ ေရးဝန္ႀကီးကေနၿပီး ငါထြက္တိုက္ရတာ" လို႔ သူက ျပန္ေျပာျပတယ္။ စစ္ပြဲၿပီးလို႔ သူနာမည္တက္လာတဲ့အခါ ဦးေနဝင္းက မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၇၂ မွာ အနားေပးခံရတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္လာေတာ့ သူရယ္၊ ဦးစံသာ (ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာင္း)၊ ဂၽြန္လွဝင္း၊ သံမဏိ ဗိုလ္ခင္ေမာင္တို႔ စစ္ေရးအရ ပူးေပါင္းၾကံစည္မႈ လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ စစ္အစိုးရက စြပ္စြဲတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ (ရကသ) ေနာက္ကြယ္ က လႈပ္ရွားတယ္လို႔ စြပ္စြဲတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက နယ္စပ္ကို ထြက္လာခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ၿပီး မြန္ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ထဲမွာ လက္နက္ယူၿပီး ျပန္တိုက္မယ္၊ တြံေတးေတာႀကီးတန္းကို ျပန္အေျခခ်မယ္ဆိုတဲ့ စိုးလွ သင္ (ကြမ္းျခံကုန္း) တို႔ အုပ္စု တခုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ သူတို႔က သပိတ္ကာလက ေငြေၾကးေတြ အမ်ားႀကီးပါလာတယ္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီဆီက လက္နက္ဝယ္ၿပီး၊ ေရလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ တြံေတးေတာႀကီးတန္းဖက္ဝင္မယ္ဆိုတာမ်ဳိး ၾကားရတယ္။ က်ေနာ္တို႔က မစပ္စု ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ေရွ႔တန္းဆင္းၾကေတာ့လည္း ေရးေတာင္ပိုင္းမွာ ဒီအဖြဲ႔ကို ေတြ႔ၾကရေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လက္နက္ခ်သလား၊ အဖမ္းခံရသလား မသိဘူး။ စိုးလွသင္ (ကြမ္းျခံကုန္း) က က်ေနာ္တို႔ ျပည္ပေရာက္ ေတြကို အပုတ္ခ်တဲ့ "ျမက္ခင္းသစ္" စာေစာင္မွာ ပင္တိုင္ေဆာင္းပါးရွင္ ျဖစ္လာတာ ေတြ႔ရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ကို အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံထားတဲ့ မြန္ျပည္သစ္ပါတီကလည္း ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံမႈ၊ ေထာက္ပံ့မႈ ေတြ လမ္းပြင့္လာခဲ့တယ္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ တပ္ရင္းအသစ္ (၁၁၁) ကို တိုးခ်ဲ႔တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ က်ေနာ္ တို႔ စခန္းနဲ႔ မလွန္းမကမ္း (မြန္ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္အနီးမွာ) ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းတခုကို ထိုင္ဝမ္အဖြဲ႔အစည္းေတြ အကူအညီနဲ႔ ေဆာက္တယ္။ သင္တန္းကို သစ္လံုးခံတပ္သဖြယ္ ျခံစည္းရိုးေသခ်ာကာထားတယ္။ ေက်ာင္းေရွ႔ဂိတ္မွာ စေကာခ်ပ္ေတြ ေပၚမွာ တရုတ္ဘူးသီး ငါးေပါင္းေၾကာ္လိုမ်ဳိး စာေတြ ေရးထားတယ္။ ဘာေရးထားတယ္ေတာ့ မသိရဘူး။ အၾကပ္သင္တန္း ကို ၃-လကာလ သတ္မွတ္ၿပီး သင္တန္းသား ၁၀၀ ကို သင္တန္းေပးတယ္။ ဗိုလ္သင္တန္းအဆင့္ကို ၆-လ သတ္မွတ္ၿပီး သင္တန္းသား (၆၀) ပါဝင္တယ္။ ဗိုလ္သင္တန္းကို ၁၉၈၉ ဇူလိုင္လမွာ စတင္ၿပီး၊ ထိုင္ဝမ္က နည္းျပဆရာ ၄ ဦးက သင္ ေပးတယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင့္ ရွိတယ္လည္း ဆိုၾကတယ္။ သင္တန္းစားရိတ္နဲ႔ လက္နက္ကိရိယာေတြကို ထိုင္ဝမ္ကုမၸဏီ တခုက ထုတ္ေပးတယ္။ အဓိက ၾကားခံဆက္သြယ္ေပးသူက ယခင္ မြန္ျပည္သစ္တပ္ဦးနဲ႔ ကူမင္တန္တပ္ေတြအၾကား (၁၉၅၁-၁၉၅၄) ကာလ စကားျပန္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တဲ့ မစၥတာယပ္ (Mr. Yap) ပဲ။ (ႏိုင္ပန္းသာ၊ မြန္ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ အေရွ႔ၾကယ္စာေပ၊ ဒု-ႀကိမ္၊ ၂၀၁၄၊ ႏွာ- ၂၅၉-၂၆၀)။ မစၥတာယပ္က ဘန္ေကာက္မွာ ေနတယ္။ အဲဒီ ဗိုလ္သင္တန္းကို က်ေနာ္တို႔ ABSDF က ရဲေဘာ္ေတြကို မဖိတ္ခဲ့ဘူး။

ဘုရားသံုးဆူစခန္းေရာက္ ဆိုးသြမ္းလူငယ္တစု

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၃)

ဘုရားသံုးဆူ ေန႔ရက္မ်ား (၃)

က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားစခန္းက ရဲေဘာ္ေတြက အားလံုး စာတတ္ေတြခ်ည္း၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထင္တလံုးနဲ႔ လာၾကတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးက သပိတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ။ စာတတ္တယ္၊ စကားကတ္တယ္၊ စကားတလံုးကို သက္ေသ အကိုး အကားနဲ႔ မရအရ ျငင္းခုန္ၾကသူေတြ။ တခါတေလ မဟာမိတ္နယ္ေျမ တာဝန္ခံေတြကလည္း လွ်ာရွည္လြန္းလို႔  စိတ္ ညစ္ၾကရတယ္။

သူမ်ားစခန္းက သတင္းေတြၾကားရတာ၊ ေက်ာင္းသားေတြ စာတတ္မ်ား ကပ္ပံုကလည္း မလြယ္ေၾကာ...။ ေသေဘာပိုး စခန္းက အျဖစ္အပ်က္တခု က်ေနာ္ၾကားဖူးေသးတယ္။ ေသေဘာပိုးစခန္းမွာ စစ္ပူလာေတာ့ ေက်ာင္းသားဆက္ဆံေရး တာဝန္ခံ ဖိုးေလာ္ကြားက အမိန္႔ထုတ္တယ္။ ညအခါ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး မသံုးရ။ မီးခြက္၊ မီးအိမ္မ်ားႏွင့္ သြားလာရမယ္.. စသျဖင့္ ဆိုတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ရန္သူ႔စစ္တပ္ေတြလာရင္ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးသံုးၾကတဲ့အခါ၊ ညအခါ တက္လာရင္ လူခြဲျခား စစ္ေဆးႏိုင္ဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသား ကိုစာတတ္ေတြက အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ကပ္သီးကပ္သတ္ လုပ္တယ္။ မီးခြက္၊ မီးအိမ္ေတြနဲ႔ သြားလာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီး မထြန္းထားဘူး။ မီးခြက္ႀကီးကို ဒီအတိုင္းကိုင္ၿပီး သြားလာေနၾက တာ။ ေနာက္ေတာ့ "မီးထြန္း၍" ဆိုတဲ့ စာသားကို ထပ္ျဖည့္ေပးရတယ္။ အဲသည္မွာပဲ ေက်ာင္းသားတေယာက္က ရြာသား တဦးရဲ႔ ႏြားကို သြားခိုးလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို စစ္ေဆးေတာ့ ေျပာတယ္။ "က်ေနာ္ မခိုးရပါဘူး။ က်ေနာ္က ႀကိဳး ေလးကို အသာေလးကိုင္လာတာပါ။ အဲဒါ သူက ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လိုက္လာခဲ့တာ… " အဲသလိုလူေတြ။ ဒါ ေၾကာင့္လည္း ငွက္ဖ်ားပိုးထက္ဆိုးတဲ့ 'ေသေဘာပိုး' လို႔ သူတို႔စခန္းကို ေခၚၾကတယ္။


ဒီလိုနဲ႔ ဒု-ဥကၠ႒ ႏိုင္ႏြန္လာရဲ႔ စ်ာပနအခမ္းအနားကို ၇ ရက္တိုင္တိုင္လုပ္တယ္။ ေကၽြးေမြးတာ ၾကက္၊ ဝက္၊ အမဲ အလွ်ံ ပယ္ပဲ။ က်ေနာ္တို႔ စခန္းေတြအားလံုးလည္း မီးခိုးတိတ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးကလည္း အသားေကာင္း ငတ္ေနၾကတာ ၾကာၿပီ။ အသုဘမွာ ေန႔တိုင္း မနက္-ည ဆြဲေရးသြားေပးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စစ္သင္တန္းေတြလည္း ဒီကာလရပ္ထား လိုက္ၾကရတယ္။ စခန္းမွာဆို စခန္းအေစာင့္ေလာက္ပဲက်န္တယ္။ အားလံုးက စ်ာပနမွာပဲ သြားသြား ရွိေနၾကတယ္။ ၁၀၁- ၁၀၂ ဒီေနရာမွာေတာ့ အားလံုးက ညီၾကတယ္။ စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေအာင္လည္း ဒု-ဥကၠ႒ႀကီး ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာၾကေသးတယ္။ အခ်ဳိ႔ကဆို မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္းနဲ႔။ မြန္ေတြကေတာ့ သူတို႔ ဒု-ဥကၠ႒ႀကီးကို ေက်ာင္းသားေတြ တကယ္တန္ဖိုးထား ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကတယ္ ထင္ေပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ေျပာတာ ၾကားရင္ သူတို႔ရင္ကြဲမွာ။ အခ်ဳိ႔က ေျပာၾကတယ္။ "ဒုဥကၠ႒ေတာင္ ဒီေလာက္ေကၽြးေမြးတာဆိုရင္၊ ဥကၠ႒ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကၽြးေမြးလိုက္မလဲ မသိဘူး" ဆိုၿပီး ေျပာၾကတာ။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဥကၠ႒ႀကီး ႏိုင္ေရႊက်င္လည္း မ်က္ခံုးလႈပ္ေနေလာက္တယ္။

က်ေနာ္တို႔က ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ ေတာ္လွန္ေရး ဘာအေတြ႔အၾကံဳမွ မရွိပါဘူး။ အဲသည္ေတာ့ နီးစပ္ရာ မဟာမိတ္ကို ပံုတူ ကူးခ်ၾကတယ္။ မြန္နဲ႔နီးတဲ့ ေက်ာင္းသားက မြန္ျပည္သစ္ပါတီနဲ႔ သူ႔တပ္မေတာ္ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ၾကည့္တယ္၊ အတုယူတယ္။ အလားတူပဲ ကရင္ဖက္ေရာက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ကရင္ဖက္က တပ္ဖြဲ႔စည္းပံု၊ အဖြဲ႔အစည္း ေဆာင္ရြက္ပံုကို အတုယူၾကတယ္။ ကခ်င္ဖက္က ေက်ာင္းသားေတြလည္း အလားတူပဲ။ ကခ်င္ ေကအိုင္ေအတပ္ဖြဲ႔စည္းပံုကို အတုယူၾက တယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ ABSDF ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကို ဆြဲၾကေတာ့ ၁၉၇၄ (မဆလ) ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို အတုယူၿပီး ေရးၾကတာ။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔လည္း ဘာဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒမွ ျမင္ထားဖူးတာ မရွိဘူး။ မုဆိုးစိုင္သင္ပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလ့လာျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရတာ။ က်ေနာ္တို႔က မြန္ျပည္သစ္ပါတီနဲ႔ နီးေတာ့ သူတို႔ဖြဲ႔စည္းပံုမွာ ႏိုင္ငံေရးကို အေလးေပးတယ္။ စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ၾသဇာခံပဲ။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးမူဝါဒက လက္ဝဲသေဘာဆန္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္အယူအဆ (က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ 'တိုးတက္တယ္'လို႔ သံုးႏႈန္းၾကတယ္) ကို အေျခခံထားတယ္။ အဲသည္မွာ ႏိုင္ငံေရးက ဦးေဆာင္ တယ္။ တပ္ကိုဦးေဆာင္ဖို႔ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ပါဝင္ၿပီး စစ္ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔တယ္။ အဲသည္ေအာက္ကမွ မြန္အမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ (MNLA) ရွိတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္၊ ခရိုင္အဆင့္ ဖြဲ႔စည္းပံုေတြမွာလည္း ၿမိဳ႔နယ္ ေကာ္မီတီေတြက ၾသဇာရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အာဏာရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း သူတို႔ပံုစံကို အတုခိုးၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စစ္ေၾကာင္းေတြ ဖြဲ႔တဲ့အခါ စစ္ေၾကာင္းႏိုင္ငံေရးမွဴး၊ စစ္ေၾကာင္းမွဴး စသည္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးကို အဓိကထား၊ ၿပီးေတာ့မွ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ကို ဒု-ေခါင္းေဆာင္သဖြယ္ ဖြဲ႔စည္းၾကတယ္။ ေက်းဇူးတင္စရာ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မြန္ ျပည္သစ္ပါတီ ထိန္းခ်ဳပ္ရာေဒသမွာ ေနခဲ့စဥ္ သတ္ျဖတ္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ဆိုရင္ (၀) သုညပဲ။ က်န္တဲ့ ေဒသေတြမွာ ရွိခဲ့တယ္။


က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ တာဝန္ခ်ေပးခံရသူေတြက မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ေမာ္လၿမိဳင္ခရိုင္ ဥကၠ႒ ႏိုင္ဗညားေအာင္၊ ေကအဲန္ယူဖက္ကဆိုရင္ ဆရာမန္းေအာင္ေဌး (ယခု နယူးဇီလန္) တို႔ ပါတယ္။ ဒီသူေတြဟာ သံတမာန္ ေရး ဆက္ဆံေရး ညက္ေညာၿပီး၊ ပင္ကိုယ္စိတ္ရင္းကလည္း ေကာင္းၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ဒဏ္ကိုလည္း ခံၾကရတယ္။ ႏိုင္ဗညားေအာင္က ပုဆိုးတိုတို၊ ဂင္တိုတို၊ မဲမဲနဲ႔ ဗလေတာင့္ေတာင့္၊ လယ္သမားတေယာက္နဲ႔ ပိုတူတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ေတြက စားအိမ္ေသာက္အိမ္။ သူက က်ေနာ္တို႔ ျပႆနာေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးသလို၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားကိုလည္း သင္ေပးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကြယ္လြန္သြားတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ ဆရာ မန္းေအာင္ေဌးကေတာ့ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚသားကရင္၊ ၁၉၆၂ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈေတြမွာလည္း အနည္းအက်ဥ္း ပါဝင္ ပတ္သက္ဖူးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သူကစိတ္ေကာင္းရွိတယ္။ စကားေျပာရင္ ႏွာေခါင္းကို တရႈံ႔ရႈံ႔နဲ႔လုပ္ၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ တခါ က်ေနာ္တို႔ စစ္ေၾကာင္းဆင္းဖို႔ သြားေျပာေတာ့ သူက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးလိုက္လာတယ္။ သူ႔အိမ္က မိန္းမ၊ ကေလးေတြ အတြက္ ဘာမွ မထားေပးခဲ့ဘူး။ သူ႔မိသားစုကလည္း ဒီဒဏ္ေတြကို အထာက်ေနပံုရတယ္။ က်ေနာ္တို႔က မတတ္သာလို႔ ဆန္တအိပ္သြားပို႔ေပးရတယ္။ သူ႔ကေလးကလည္း အမ်ားသား၊ "ေအာင္သူရာ…. အႀကီးကို အငယ္က ထိန္းသြားလိမ့္ မေပါ့ကြာ" လို႔ ဆိုတယ္။ အဲသည္လိုပဲ ကေလးအငယ္ကို ကေလးအႀကီးက ထိန္းေက်ာင္းရင္း တြဲေလာင္းတြဲေလာင္းနဲ႔ မိသားစုဘဝ ျဖတ္ခဲ့ပံုရတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ ေကအဲန္ယူက ဗိုလ္မွဴးတူးတူးေလး၊ မန္းေအာင္တင္ျမင့္တို႔နဲ႔လည္း ေတြ႔ဆံုဆက္ဆံရတယ္။ (မန္းေအာင္တင္ျမင့္က ေနာက္ပိုင္း သုမုဟဲ တပ္ရင္း-၁၆ ခြဲထြက္လက္နက္ခ်ေတာ့ ပါသြားတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လႊတ္ေတာ္သက္တန္းက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တခါ ျပန္ဆံုရတယ္)။   

က်ေနာ္တို႔ စစ္သင္တန္းေတြ စလုပ္ေတာ့ တူညီဝတ္စံုအျဖစ္ စစ္ေရာင္တီရွပ္အေပၚမွာ ခြပ္ေဒါင္းကို အစိမ္းေရာင္ဆြဲ ထားတဲ့ အက်ၤ ီတထည္၊ ေဘာင္းဘီတိုတထည္ ရၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ဝတ္စံုတူညီ စစ္သင္တန္း ဆင္းႏိုင္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က လူေပ်ာ့၊ အျမင့္မွာႀကိဳးတန္းဆင္ၿပီး တဖက္ကို တြားေလွ်ာက္ရတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ဳိးဆိုရင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မအတာ တို႔လို မိန္းကေလးေတြကေတာင္ ရဲရဲေတာက္ လုပ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ပင္ပန္းေတာ့ အဖ်ားအနာလည္း ထူၾကတယ္။ ဘုရား သံုးဆူေဒသမွာ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ငွက္ဖ်ားပဲ။ ကြီႏိုင္ေဆးမတိုးတဲ့ ငွက္ဖ်ားလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ရင္ လကၡဏာ ေပါင္းစံုျဖစ္တယ္။ ဗိုက္ေအာင့္တာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္တယ္။ တုန္ဖ်ားမယ္၊ ေသြးဆုတ္လို႔ ျဖဴေလ်ာ့သြားမယ္။ အဆိုးရြားဆံုးက ငွက္ဖ်ား ဦးေဏွာက္ထဲပိုးဝင္ၿပီး ရူးသြပ္တာမ်ဳိး၊ ေသတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ စခန္းမွာ ငွက္ဖ်ားဦးေဏွာက္ ထဲပိုးဝင္လို႔ ရူးသြပ္ဖူးသူ ရဲေဘာ္ေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ Black water fever လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ထဲမွာ ေသြးနီဥေတြေပါက္ကြဲ ၿပီး၊ ဆီးအမဲေရာင္သြားတဲ့၊ အသက္အႏၱရာယ္ အလြန္အမင္းစိုးရိမ္ရတဲ့ ငွက္ဖ်ားမ်ဳိးလည္း ၾကံဳရတယ္။ က်ေနာ္တို႔လည္း မုဆိုးစိုင္သင္ ငွက္ဖ်ားကၽြမ္းက်င္သူေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေဆးရံုမွာ လူနာေတြအတြက္ ဓာတ္စာခ်က္ျပဳတ္ေပးတဲ့ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း ရဲေဘာ္ေတြလည္း ရွိတယ္။ အမ်ဳိးသမီးဘားတိုက္က ရဲေဘာ္ေတြကလည္း လူနာျပဳစုမႈကို ဝိုင္းဝန္းကူညီ ၾကတယ္။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ကိစၥေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႔မွာတုန္းက မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္လာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြ၊ သူတို႔က ဒီေလာက္အရသာဆိုးတဲ့ ကြီႏိုင္ကို လာေတာင္းေသာက္ၿပီး၊ နားအူ ညံစီစီ ခပ္ေထြေထြျဖစ္ရတာကို အရသာ ယူၾကတဲ့ သူမ်ဳိးလည္း ရွိခဲ့တယ္။

စခန္းထဲမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု (က်ေနာ္၊ ကိုမင္းလြင္၊ ကိုသက္ေဌးႏိုင္၊ ကိုဝင္းႏိုင္ဦး၊ ကိုေအာင္ေအာင္၊ ကိုေတဇမင္း) အခ်င္းခ်င္း ပိုတြဲမိၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စခန္းစာၾကည့္တိုက္တာဝန္ယူတဲ့ ကိုေအာင္ႏိုင္ဦး (ယခု USA)၊ ကိုစိုးေအာင္ တို႔နဲ႔ ပိုတြဲျဖစ္ၾကတယ္။ [ကိုစိုးေအာင္က သံသယရွိဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေနာက္ပိုင္းျပန္ကို မေတြ႔ဘူး၊ ေပ်ာက္သြား တယ္]။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုဝင္းမင္းကေတာ့ ေကအဲန္ယူ တပ္မဟာ (၄)၊ မင္းသမီးစခန္း (တပ္ရင္း ၂၀၁) မွာ ေဆးမွဴးမရွိဘူး ဆိုလို႔ အကူအညီေတာင္းလို႔ ေပးလိုက္ၾကရတယ္။ တခါတေလ သူစံချပန္လာရင္ေတာ့ ေတြ႔ၾကတယ္။ တခါတေလ ရုပ္ရွင္ ရံုဖက္က ေကာ္ဖီ၊ ကြတ္တယိုဆိုင္ေလးကို မနက္စာ သြားစားၾကတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္က ထိုင္း-ျမန္မာ ေငြလဲႏႈန္းက ဘတ္တိုက္-က်ပ္တိုက္ နီးပါးပဲ။ ျမန္မာေငြ ၁၀၀ ေပးရင္၊ ထိုင္းေငြ ၈၀ ဘတ္ေလာက္ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္း သမဂၢ ရန္ပံုေငြက ေငြက်ပ္ ၇၀၀၀ ေလာက္ ပါလာခဲ့တယ္။ ဒီေငြေတြကို က်ေနာ္တို႔လည္း သံုးစရာ အထူးမရွိေတာ့ ကိုမင္းလြင္ ကိုပဲ ေငြကိုင္သေဘာ ေပးထားလိုက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တဦးခ်င္းရတဲ့ အသံုးစားရိတ္ ဘတ္ ၅၀ ကိုလည္း သံုးစရာ သိပ္မရွိလွဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ပိုင္းအိုးအတူတူ စားတဲ့ သံျဖဴဇရပ္အုပ္စုက က်ေနာ္တို႔ ဆရာဝန္အုပ္စုက ရိကၡာေငြကို မယူဘူး။ က်န္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ တေယာက္ ဘတ္ ၃၀ ရိကၡာဖိုးထဲ ထည့္ၾကရတယ္။ က်န္တဲ့ ဘတ္ ၂၀ ကေတာ့ ေဆးလိပ္၊ သြားေရစာဖိုးေပါ့။ ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္တတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရတဲ့ ဘတ္ ၅၀ က အသားတင္လို ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလ ေကာ္ဖီေသာက္၊ ကြတ္တယို ေခါက္ဆြဲစား ေလာက္ပဲရွိတယ္။

ဒီကာလထဲမွာ တိုင္းျပည္ထဲမွာ ဖိႏွိပ္မႈေတြက တိုးလာေနတယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ ဗကသဥကၠ႒ ကိုမင္းကိုႏိုင္ကို ဖမ္းခံလိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ ဒု-ဥကၠ႒ကိုသက္ထြန္းကို ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္း လိုက္ျပန္တယ္။ ဧၿပီလထဲမွာ ကိုေအာင္ဒင္ အပါအဝင္ ဗကသေခါင္းေဆာင္ေတြ ထပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးခံရျပန္တယ္။ လူ႔ေဘာင္ သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ ကိုမိုးသီးဇြန္ကေတာ့ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ သၾကၤန္အၿပီးေလာက္မွာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ကို ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ သူနဲ႔အတူ လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲေဘာ္မ်ားလည္း နယ္စပ္ေဒသကို တဖြဲဖြဲ႔ လိုက္လံထြက္ေျပးလာၾက တယ္။

ဒီကာလထဲမွာ ABSDF ဗဟိုကေတာ့ အခု NLD အစိုးရနဲ႔ တူလွတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေတြ ေဘာလံုးကန္သလိုပဲ။ ေဘာလံုးတလံုးေနာက္ကို တအုပ္ႀကီးလိုက္ေနၾကတယ္။ အထူးဧည့္သည့္တေယာက္ကို လိုက္ပို႔တယ္ဆိုရင္လည္း သူလည္းပါ၊ ကိုယ္လည္းပါေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က အေမရိကန္က လာတဲ့ဧည့္သည္ မီမီျမင့္ဖူးက နာမည္ေက်ာ္လွတယ္။ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္၊ က်ေနာ္တို႔လည္း ေတာထဲေနတာၾကာေတာ့ ဆင္မႀကီးေတာင္ လွလာသလိုလို ဆိုတာ မ်ုိး ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာရွေက်ာင္းသား သမဂၢ (ASA)၊ ထိုင္းေက်ာင္းသား သမဂၢေတြနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္ ရလာၾက တယ္။  

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ထဲမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေပၚေနခဲ့တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလမွာ အေရွ႔ဂ်ာမဏီနဲ႔ အေနာက္ဂ်ာမဏီကို ဒုတိယကမၻာစစ္ကတည္းက ပိုင္းျခားထားတဲ့ ဘာလင္တံတိုင္းကို စတင္ၿပီး တရားဝင္ ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လမွာ ဘာလင္တံတိုင္းကို တရားဝင္စတင္ၿဖိဳခ်တာဟာ ၁၉၉၂ မွာ ၿပီးစီးသြားတယ္။ ဒါဟာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ႔ သံကြန္ခ်ာက်ဳိးပ်က္ျခင္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ တံခါးပြင့္လာမႈလို႔ ေဖာ္ျပၾကတယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာပဲ အိမ္နီးခ်င္း တရုတ္ႏိုင္ငံမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြက ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြလုပ္ဖို႔၊ အစိုးရက ပိုၿပီး တာဝန္ယူ တာဝန္ခံမႈရွိဖို႔၊ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္ေတြအတြက္ ေတာင္းဆိုၾကတယ္။ ဒီလို သပိတ္ေမွာက္ ဆႏၵျပပြဲေတြဟာ တရုတ္ႏိုင္ငံ ၿမိဳ႔ႀကီး ၄၀၀ ေလာက္အထိ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားတယ္။ တရုတ္အာဏာပိုင္ေတြက ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ မာရွယ္ေလာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေၾကညာတယ္။ တပ္နဲ႔ လံုျခံဳေရးအင္အား ၃ သိန္းေလာက္အထိ ျဖန္႔က်က္ခ်ထားခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေသြးထြက္သံယို ၿဖိဳခြဲမႈေတြ၊ ဖမ္းဆီးမႈေတြ ေက်ာင္းသားေတြဆႏၵျပပြဲကို စာနာ ေထာက္ခံၾကတဲ့ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျဖဳတ္ထုတ္မႈေတြ ရွိခဲ့တယ္။ တရုတ္ေက်ာင္းသားေတြကို အၾကမ္းဖက္ေခ်မႈန္း တဲ့အေပၚ ကန္႔ကြက္တဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔စခန္းမွာလည္း အာရွေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲေတြ လုပ္ခဲ့ၾက ေသးတယ္။


ဒါေပမယ့္ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္း-ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆက္ဆံေရးမွာေတာ့ တမ်ဳိးတဘာသာ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အဲဒီအခ်ိန္က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ခ်တ္ခ်ဳိင္းခ်ဴနာဝန္က ဦးေဆာင္ေနတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ဆက္ဆံေရး၊ သံတမာန္ေရးကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူက ထိုင္းစစ္ဦးခ်ဳပ္ (Supreme Commander) ခ်ာဗာလစ္ ေယာင္ခ်ဳိင္ယုပဲ။ သူက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတိုင္မီ ကာလမ်ား ကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဝင္ထြက္လည္ပတ္ဖူးတယ္။ ျမန္မာစစ္အရာရွိေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းတယ္။ စစ္ အာဏာသိမ္းအၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို သြားလည္ပတ္ခဲ့ၿပီး၊ စစ္အာဏာသိမ္း ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာေမာင္ကို 'အစ္ကိုႀကီး' လို႔ ေခၚခဲ့တယ္။ ဆက္ဆံေရးေတြ ေျပျပစ္ေရးအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကို ျပန္ပို႔ေပးဖို႔ သေဘာတူညီခဲ့တယ္။ ျမန္မာစစ္အစိုးရကလည္း ေက်ာင္းသားတဦး ျပန္ပို႔ ေပးရင္ ဘတ္ ၅၀၀၀ ဆုခ်မယ္ဆိုတာမ်ဳိး ကမ္းလွမ္းခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံက သစ္ထုတ္ခြင့္၊ ငါးဖမ္း ခြင့္၊ စီးပြားေရး လုပ္ကြက္လုပ္ကြင္းေတြ အမ်ားအျပားရခဲ့တယ္။

Recent Comments