မီးနင်းပွဲ

ထုံ ... ထုံ ... ထုံ
ဗုံသံစ
လူတွေ လှုပ်ခုန် အုပ်ရွ
ညထဲမှာ ပြာဋိဟာပြပွဲ။

နှဲသံ
အီဆွဲ ရှည်လျလျ
အသံတွေ နေဝင်ဖျော့လျ
ညရဲ့ နားမလည်တဲ့ စကားပိုင်းစ
ပဟေဠိဆန်ရတယ်။

ကျင်းထဲမှာ ရဲ
မီးထဲမှာ လူ
တဦးသူဟာ
<သူ ... ကျွန်ုပ်>
တဦးမှ မဟုတ်
တန်ခိုးရှင်ရဲ့ အုပ်စီးခြင်း
ဖီးနစ်ရဲ့ သီချင်းသစ်
ဘဝကို ချစ်ခြင်းအတွက်
ဖန်ဆင်းရှင်ရဲ့ လက်ဆောင်ပေါ့။

နက်ရှိုင်းခြင်း
<သာမာန်တို့ လိုက်လို့မမီ>
ကမ္ဘာမြေဆီရဲ့ တွင်းနက်မှာ
သိုဝှက်လာတဲ့
ပတ္တမြား ရတနာပမာ
မြင့်မြတ်ခြင်းနဲ့ ကဗျာဆန်လာပြန်တယ်။

တဟဲဟဲ မီး
တငြီးငြီး လောင်
အောင်သံဗုံဟီး၊ မျက်နှာမီးရဲ
အရိပ်တွေ လှုပ်ခုန် က ဝဲ
ကောင်းကင်ယံထဲက တေးသံသီပွဲ
တမန်တော်မဲတွေဟာ
ပျော်ရွှင်ပါစေ။
ကမ္ဘာမြေ သာယာပါစေ။
ကျေးငှက်တေးသံ ညံပါစေ။
ဆန်ရေစပါး များပါစေ။
သားကောင်းရတနာ ပွားပါစေ။
ငါးတွေများများ မြူးစေ မြူးစေ
သားတွေများများ မြူးစေ မြူးစေ။

ကဲ... ခင်
“လက်မှာ မင်ကြောင်၊ ပေါင်မှာ ထိုးကွင်း
မိုးအလင်းမှာ၊ ဝိုးဝင်းမြင်တယ်” *
ပြင်မရတဲ့ ကဗျာတပုဒ်
ကျွန်ုပ်တို့ ရေးထုတ်ပြီးတဲ့
ငြီးငွေ့ဖွယ် မနက်မှာ
ချဉ်းကပ်လာတဲ့ မီးနင်းပွဲ
တရဲရဲ ငြီး။

* မောင်ခိုင်မာ.. “တောသားလည်း ဟုတ်နိုင်ပေါင်ခင်ရယ်” မှ-

ယောဟန်အောင်
ဇန်နဝါရီ ၁၈၊ ၁၉၈၇။